Wokół Stołu

Anno domini 2007. Na dolną salę restauracji „Motostajnia” wchodzi mały pyzaty chłopiec z kosmicznym afro na głowie. W plecaku targa zakupioną 3 dni wcześniej, w markecie budowlanym, miarkę i kostki zebrane ze wszystkich planszówek znalezionych w domu. Obok spoczywa, w blaszanym pudle po holenderskich ciastkach, pieczołowicie owinięta watą armia Wysokich Elfów. Chłopczyna wyciąga modele i układa je na stole przepełniony dumą- wszak nie są jeszcze pomalowane na poziomie Kirdana, Haldira, czy innych formowych idoli, ale w jego oczach zbroje mimo braku cieniowania lśnią blaskiem godnym armii Eregionu.

Po pierwszej bitwie z jakimś innym, równie zahukanym, młodym człowiekiem, nasz bohater trafia na pierwszy stół. Naprzeciwko niego staje czarnowłosy czternastolatek o ciemnej karnacji dowodzący armią Isengardu. Pada nieśmiałe powitanie i rozpoczyna się bitwa, która na zawszę zmieniła historię polskiej sceny turniejowej…

Mało kto wie, ale to właśnie w takich, a nie innych słowach można by opisać pierwsze spotkanie duetu znanego dziś pod nazwą Lemur Kuligowski. Większość osób kojarzy nas raczej jako graczy „jednej rozpiski”, na średnio 20 modelach, z czego przynajmniej kilka ma 8 nóg albo skrzydła. Prawdą jednak jest, że zaczynaliśmy od armii „normalnych”, a nasze zamiłowanie do kilku modelowych rozpisek narodziło się w toku turniejowych wyjazdów. Co jednak ma nasze pierwsze spotkanie do całokształtu hobby w naszym życiu? Ano, moi drodzy, bardzo wiele. Bo Lotr, to nie tylko nasze plastikowe i metalowe figurki, ale przede wszystkim, ludzie.

Rok 2008- ekipa bydgoska w składzie Gokish, Sirsqell i Lemur wyrusza na pierwszego mastera- Northcon. Po miesiącach malowania udało się zrealizować marzenia całej trójki i dotarliśmy na turniej wyjazdowy. Poznajemy takie sławy jak Off, Kędzior, Kirdan i wielu innych. Wracamy pełni wrażeń i planów na przyszłość. W tym samym roku jedziemy na nasze pierwsze DMP, jeszcze jako XIII Kohorta, i tu rozpoczyna się na dobre epizod z Lemurem Kuligowskim.

Nastaje przełomowy rok 2009. Zostajemy oczarowani przez Pierwszą Damę Polskiego Lotra - Jagodę, która to niecnie zaciąga nas na masterze na korytarz z demoniczną jarzeniówką, gdzie poznajemy także Kielecką Ekipę Ostrego Żelkowania. Wśród „Enemi tiritiri” i „włosów jak u łowieczki” wyłaniają się bracia Zarębscy i Ajas z Venem, o których jeszcze wtedy nie wiedzieliśmy, że staną się najbliższymi nam lotrowo ludźmi. Gdzieś po drodze zaśmiewamy się z Michałem Molendą z „dzidowców” i „punktów chwały”. Wtedy też trafiamy jako zagubieni wędrowcy na podkarpacie i spędzamy jeden z naszych najlepszych turniejów wśród pięknych górskich widoków, przy grillu, z ludźmi do których przylgnęliśmy od razu mimo skrajnie innych nastawień do gry w bitewniaki. Po raz pierwszy gramy gdzieś na SQ. Ale to nie ważne. Bo w tym też roku zaprzyjaźniamy się bliżej z ekipą pomorską, poszerzoną o nowe znajomości: Mucha, Miron, Darko. W październiku jedziemy na PGA i zapoznajemy dokładniej poznaniaków, po raz pierwszy spotykamy słynne UWO i nabijamy się z fryzury Ugluka. Rozpoczyna się częste jeżdżenie na mastery, a wraz z nimi coraz to nowi ludzie przewijają się przez nasze życie.

I wreszcie rok 2010, najbardziej owocny i najlepiej zapamiętany przez nas obu - zostaję sędzią ogólnopolskim i na fali zmian przeforsowuję swój pomysł Rankingu Drużynowego. W odpowiedzi na to powstaje Armia Północ, grupa ludzi, z którymi związani jesteśmy najbardziej, i z którymi dziś mieszkamy w jednym mieście. Osiągamy jakieś niezłe miejsca w rankingu, wygrywamy jakieś kolejne turnieje, ale znów aspekt hobbystyczny zostaje przyćmiony przez miliony wspólnych rozkmin i podróży z ludźmi z całej Polski.

Gdy ktoś pyta mnie co robię w wolnym czasie i opowiadam mu o bitewniekach, jego pierwsze skojarzenie to komputer i gry online. Z przerażeniem w oczach wysłuchuje, jak tłumaczę, że nie, że do tego są tereny, że przecież stoły, farby, kleje, kostki, miarki i powietrze gęste od przekleństw na rzuty. Lecz dopiero gdy na pytanie „Lol i wam się tak chcę jeździć?” odpowiadam ze zdziwieniem, że tak i to dla mnie najlepsza zabawa, niedowierzanie ustępuje miejsca lekkiemu powątpiewaniu w stan mojego umysłu. „Zwykli” ludzie nie są w stanie zrozumieć, że z wytęsknieniem oczekujemy kolejnych regulaminów, nie tylko dla rozkmin, ale przede wszystkim dla tych 3 dni spędzonych w gronie ludzi, wśród których zapomina się o codziennych problemach. Dziwnym dla nich jest, że drogie jak zboże kawałki plastiku są w stanie tworzyć coś na kształt drugiej rodziny, spotykającej się kilka razy do roku w zapyziałych szkołach i ośrodkach kultury.

Dziś mamy rok 2011. Pisząc te wspomnienia z kawałka mojego życia siedzę w pokoju z tym samym ciemnowłosym chłopcem, którego lata temu spotkałem na swoim pierwszym turnieju. Dookoła walają się kilogramy modeli, farb i klejów, a po podłodze trochę śmieci jakichś ubrań. Wygląda to jak typowe studenckie mieszkanie. Ale przecież jest to miejsce niezwykłe. Bo tu, i w kilkunastu innych takich mieszkaniach w całym kraju, spotykają się ludzie, których lata temu połączyła pasja zbierania modeli, a którzy dziś są dla siebie kimś więcej niż ludźmi, z którymi gra się w figurki.  

Podziękowania:

Na koniec, poza artykułem chciałbym zawrzeć tę najważniejszą w sumie część całego przekazu. Z tego miejsca serdecznie dziękuję:

Jagodzie, Heru, Alexowi, Michałowi Molendzie, Balinkowi, całemu UWO, MKE i wszystkim Legionom, braciom Zarębskim, Yellołowi, SS’owi, Gokishowi, starej lotrowej Kohorcie, nowej ekipie kujawsko-pomorskiej, Christowi, Muszce, Darkowi, Offowi, Mironowi wraz z całym wymierającym już dziś Pomorzem, białostockiej nekropolii, członkom Konfederacji, Misiowej Gromadce, Pawlo, Mróvie, Kirdanowi, ekipie radomskiej, kieleckim żelkowcom, Zachodniej Ukrainie, i przede wszystkim Kulemu, Ajasowi, Venowi, Gymletowi, Emosiowi, Kevinowi, Forestowi, Pyrdusiowi, i Habie, oraz wszystkim innym, których tu nie wymieniłem nie z braku szacunku, a ze zwykłej sklerozy. Słowem wszystkim tym wspaniałym ludziom, którzy odmienili moje życie w ostatnich kilku latach, i  dla których warto jest jechać setki kilometrów dowolnym transportem chociażby kilka razy do roku, i pograć nawet boxem minasów.