Wokół Stołu: Krótka historia pewnego hobby - III miejsce w konkursie 10lat! Lotr to moje Hobby

Spośród wielu moich hobby, jedno z nich zasługuje na specjalną uwagę, a to z racji swojej niecodzienności. Otóż moja pasja z malowaniem i graniem małymi żołnierzykami jak ironicznie nazywa je mój tato, zaczęła się dawno temu, w zamierzchłych czasach, gdy moje życie było bardziej beztroskie. Otóż jak wielu swoją przygodę rozpocząłem po obejrzeniu reklam w TV promujących nową grę. Chodzi oczywiście o dwutygodniki DeAgostini, który pierwszy numer udało mi się nabyć i... na tym się skończyło. Było to w 2004 roku, wtedy też moje niedoszłe hobby zostało we mnie uśpione i zbierało siły, tylko czekając by w stosownym momencie, wyskoczyć niczym tygrys z ukrycia. Lecz taka okazja nie nadarzyła się przez kolejne pięć lat. W tym czasie mój tato zdążył wyjechać do Norwegii, w celach zarobkowych, a na ferie zimowe roku 2009, w styczniu, ja wraz z mamą przyjechaliśmy w odwiedziny do Stavanger, norweskiej stolicy olejnictwa.

W trakcie szwędaczek malowniczymi uliczkami w centrum, przechodząc po raz kolejny obok sklepu Outland, gdzie na wystawie stało Żądło, miecz Bilba, a później Froda, postanowiłem wejść.

W tym właśnie sklepie na nowo odżyła we mnie żyłka malarza i gracza

Wraz z mamą weszliśmy do ciasnego sklepiku, gdzie po lewej stronie piętrzyły się półki z komiksami i mangą, a po prawej stronie zobaczyłem mnóstwo pudełek z figurkami. Tygrys zaczął się budzić. Kiedy powolnym krokiem mijałem kolejne boxy, zastanawiałem się czy „mają tu może te świetne figurki z Władcy Pierścieni, które kiedyś kupiłem”. Mieli. Pełno nowych pudełek z figurkami stało na najniższej półce. Tygrys obudził się na dobre.

Jako że było wtedy dużo więcej dziecka we mnie niż teraz, co ze smutkiem zauważam, od razu zaczęło się tzw. „suszenie fujary” o jedno pudełko figurek. Na drodze stanął jednak sceptycyzm rodziców. Na wszelkie sposoby starałem się namówić rodziców do kupna, lecz Ci mimo moich prezentacji takich rodzynek jak wybitny raport bitewny Kalinsa i Darulusa, traktującego o bitwie Haradu z Gondorem, który moim zdaniem jest najlepszym dotychczasowym raportem z jakim przyszło mi się zetknąć i dalej nie mogę się doczekać jego publikacji na Mitrilu, nie dawali za wygraną. Moi rodzice przyjęli znaną z pewnością wielu rodzicom taktykę „przejdzie mu”. Ale nie przeszło. Po powrocie do Polski, starałem się zarazić pasją kolegów, ale skończyło się na jednym koledze. Więc było nas dwóch, a dwóch to już kompania. W tym samym czasie obudził się we mnie inny drzemiący potwór: mol książkowy. Jako, że byłem dzieckiem sprytnym, postanowiłem namówić mamę na Tolkiena, myślałem wtedy, że pomoże to w mojej walce o prawo do figurek. Mama się zgodziła, bo uznała, że nie kupi mi czegoś „mało wartościowego”.

Tolkien: sprawca całego zamieszania

Tolkien był strzałem w setkę. Odkryłem tym samym wspaniałego pisarza i rozkochałem się w jego dziełach, czas mija, a moja pasja wciąż rośnie, zwłaszcza w ostatnich dniach ogień tolkienowski zapłonął jasnym ogniem, bo oto się dowiedziałem, że mogę nabyć tanio Historię Śródziemia. Historię Śródziemia! Gdybyście słyszeli choć ćwierć tego co ja o niej słyszałem, a i ja znam zaledwie część krążących o niej opowieści*, też byście skakali z radości.

Czas mijał, a my z kolegą nieskutecznie próbowaliśmy nabyć na Allegro figurki, ale niejaki Heptun, bezczelnie wykupywał wszystko to na co mieliśmy ochotę! Jeżeli to teraz czytasz, wiedz, że napsułeś nam sporo krwi swoją figurkową zachłannością. Jakimś cudem kolega nabył kilku orków z Mordoru, a tygrys ciekawie przyglądał im się z ukrycia.

Lecz latem 2009 dołączyłem wraz z mamą do taty na obczyznę. Towarzyszyły mi mordorskie orki kolegi, które wspaniałomyślnie zgodził się odsprzedać. Pierwszym moim nabytkiem w Outlandzie była srebrna farbka, a dopiero później w listopadzie kupiłem nowiutki box z Galadhrimami. Jeśli mam być z Wami szczery, nie wiem jak to się stało, że wybrałem właśnie ich, a nie gondorczyków... Może to te złote zbroje i tarcze w kształcie łzy, tak na mnie podziałały? Nie ważne, efektem tego wyboru jest armia stojąca na półce, czy raczej jej zaczątek będący sojuszem wojowników Thrandulila i Galadhrimów z Lothlórien. I mimo upływu czasu i ciągłego powtarzania przez mamę, że wyrzucam tylko pieniądze w błoto, bo wkrótce mi się znudzi moja pasja przetrwała.

Przygotowania do bitwy

Cóż za skupienie!

Może teraz słówko o tym jak to wygląda za granicą w wydawać by się mogło, zimnej Norwegii. Ano sprawy mają się dość dobrze. Jeden kolega z Niemiec, po moich opowieściach spróbował własnych sił w modelarstwie i szło mu całkiem nieźle jako dowódcy Haradu, ale wkrótce nasze szkolne drogi się rozeszły i obawiam się, że jego hobby odeszło w zapomnienie.

Natomiast Marcin stał się zapalonym graczem i często spotykamy się grając na własne zasady, bo nikt z nas nie zna tych prawdziwych. Ma mnóstwo figurek, a z jego tempem malowania do 2025 roku może się wyrobi.

Co do samego sklepu, stałem się tam postacią znaną i chyba lubianą, bo właściciel często rozmawia ze mną prezentując mi nowości i dyskutując o modelarstwie. Czasami też zachodzę tam pomalować własne figurki i popatrzeć jak grają zawodowcy.

Moje najnowsze malarskie dzieło

Na koniec opowiem krótką anegdotę o moim pierwszym malowaniu. Otóż kiedy wróciłem z treningu ping ponga, wraz z farbkami i Galadhrimami, postanowiłem nie tracić czasu i od razu zabrać się do pracy. Wycinanie jednego modelu z wypraski zajęło mi jakieś pół godziny, a spodkładowanie go czarną farbką, już dnia następnego, jakieś pięć godzin. Pięć godzin kładłem sam podkład! Jest to chyba absolutny rekord świata. Tu moja opowieść o perypetiach mojej pasji modelarskiej dobiega końca.

Pozdrawiam, Turin Turambar

*Cytat pochodzi z Hobbita