Relacje, turnieje

DZIEŃ PIERWSZY

Ekipa liczyła sobie 8 osób, a byli to Forest, Kevin, Kuli, Lemur, Leo, Madril, Pyrduś, i ja. Sama jazda pociągiem zapowiadała się całkiem wygodnie – bezpośredni pociąg bez przesiadek to jest coś, co lubię. Zapowiadało się tak dobrze, że zaplanowaliśmy nawet turniej lokalny, lecz niestety PKP nie stanęły na wysokości zadania i nie zapewniły nam należytych warunków do gry – innymi słowy: dużą część trasy przebyliśmy siedząc/kucając/opierając się o cokolwiek/lewitując/itp. Mimo niewygody dobry humor nas nie opuszczał i zdecydowanie jak każda rasowa grupa LotR’owców nie dawaliśmy żyć wszystkim dookoła stosując głośne dyskusje, niezrozumiały dla zwykłego śmiertelnika żargon i wybuchanie gromkim śmiechem w dość równych odstępach czasowych.

Początkowy plan zakładał, że w Warszawie Emo dosiądzie się do nas stanowiąc Dziewięciu dotrzemy do Lublina, niestety szumy komunikacyjne wspomniane przez McLuhana doprowadziły do tego, że słupski lubelak pomylił pociągi i był zmuszony czekać na nas w samym Lublinie.

W tym czasie naszą podróż umilały dyskusje na wszelkie tematy zaczynając od kombinowania nad rozpiskami, ekwilibrystyczne popisy duetu Forest & Gumowy Sprzęt, czy też długa debata na temat gwary z okolic byłego zaboru pruskiego. Do tego po raz kolejny przyszło mi bronić terminu ostrzytko w odniesieniu do pewnego elementu wyposażenia piórnika. W owej dyspucie dzielnie towarzyszyła nam Pani studiująca w Poznaniu historię, a pochodząca z okolic Nałęczowa – najpewniej dzięki temu pobiła światowy rekord w przebywaniu z LotR’owcami na czas (w kategorii biorących czynny i udział w dyskusji).

W mieście inspiracji (dla niedoinformowanych – Lublinie) czym prędzej skierowaliśmy swe kroki na dworzec PKS, który był obsługiwane, jak był to rad ocenić MordorASR „busy z Kazachstanu” niemniej, był to jedyny środek transportu do Świdnika, więc nie kaprysząc nadto wpakowaliśmy się do owego wehikułu mylnie sądząc, że mamy do czynienia z niemal w pełni załadowanym środkiem lokomocji (to jak bardzo byliśmy w błędzie miała nam dopiero udowodnić niedzielna eskapada na Dworzec w drodze powrotnej).

Dzięki niebywałym zdolnościom Emo w końcu dotarliśmy na miejsce konwentu (szumnie brzmiący: Świdkon). Powitał nas tam YEELLOW, wraz z kielecko-krakowską ekipą w składzie: Lord Mike, Cichy, Sayid oraz Piter. Pierwszy wieczór minął nam na drobnej pomocy przy rozstawianiu stołów, ogarnianiu lokalizacji najbliższych lokali gastronomicznych, sklepów oraz, co równie ważne (a może, jeszcze ważniejsze na turniejach) pryszniców.

Rozpiski

Dodatkowym atutem turnieju poza jego zwyczajowymi przyjemnościami do których zalicza się spotkanie z dawno nie widzianymi ludźmi było to, że odbywał się on na zasadach LoME, i jak by to było mało na duże punkty. Z pomocą Geigera skleciłem sobie wesołe dobro w którym po raz pierwszy w życiu zagrałem turniejowo outsiderami wraz z Gamlingiem pod czujną opieką Galadrieli.

Zło składało się z mojego ulubieńca wśród Nazguli jakim jest Knight of Umbar, znanego i (nie) lubianego bębniarza, taskmastera i podwójnego wałka morków. Wyglądało to tak:

DZIEŃ DRUGI

Pierwsza Bitwa  

Przeciwnik: Piotr „Piterson” Grzegolec

Armia: Nazgul, katapulta czarnych, standard morków/orków/tracków i szaman

Scenariusz: Meeting Engagement

Pierwszą bitwę przyszło mi stoczyć z jednym ze starych kieleckich wyjadaczy – Piterem. Wylosowany scenariusz zakładał, że naszym celem jest wybicie ¾ modeli wroga jako, że nasze armie należały do tych stosunkowo licznych od początku zapowiadało się na remis. Dzięki takiemu, a nie innemu rozstawieniu terenów udało mi się schować za skałami wszystkich łuczników, których miałem.

Plan był prosty – odstrzelić dwóch obsługantów, co spowodowało by, że maszynka trafia tylko na „6” i rozstrzelać wroga. Niestety 17 leśnych łuków i 10 z Potęgami nie wystarczyło… Pozostała część armii przyjęła formację bojową znaną jako „biedronka” dzięki której straty z ostrzału katapulty zostały zminimalizowane.

Bitwa nie należała do najciekawszych, jedynym elementem zasługującym na uwagę była zabawa moich łuczników z warg riderami w chowanego. Po bitwie stwierdzam, że trzeba było zaryzykować i albo postawić strzelecki klocek z „czujkami”, albo całą armią ruszyć od początku w rozsypce. Tak, czy inaczej wynik był uczciwy, a bitwa miła – akurat na początek.

Wynik: Draw

Druga Bitwa

Przeciwnik: Lew „Leo” Sołowiej

Armia: Durin, Mardin, Galadriela i mieszanka krasiów z leśniakami

Scenariusz: High Ground

Posiadając bęben posiadałem sporą przewagę w tym scenariuszu, lecz zarówno wroga armia jak i przeciwnik byli wymagający. Leoris jakiś czas temu zaczął osiągać coraz lepsze wyniki, co mnie cieszy, lecz od czasu do czasu zdarza mu się nieprzyjemnie hawkować ;)

Strzelanie niewiele wnosiło do gry, ponieważ Galadriela odpaliła „światełko” więc strzelanie na czysto nie miało sensu – oddałem tylko ze dwie honorowe salwy, które w zasadzie nic nie zmieniły.

Po zdobyciu górki rozpoczęła się walka wręcz. Przyznam szczerze, że liczyłem na dużo większą żywotność morków w walce z Khazadami. Prawdą jest, że wyższa walka i zabijanie na 5+ z dwóch kości jest mocne, ale chwilami statystyka zmieniała się na korzyść Leo. Licząc się z ewentualną przegraną walką ruszyłem bestią na tyły wroga, jednak walka z czterema modelami Leo zakończyła się dwiema ranami, co w sumie Nazgul mający 3 Potęgi i 2 losy statystycznie powinien przeżyć, lecz to był ten moment, gdy kości pokazują tak zwane „snake eyes”. Uboższy o bestię i turę później o spiderkę – co w zasadzie było logiczną konsekwencją tego, że mimo wszystko 3 Wole to mało przeciwko Galadrieli.

W pewnym momencie zaczął się brejk, tak więc byłem skazany na bardzo chwiejną defensywę opierającą się na Męstwie Dobosza (Man of The Match!) i biczownika. Paniczna obrona pagórka przed rosnącymi zewsząd szeregami udała się o tyle, że kilku cwanych orków dzięki pomyłce Leo pozostała na górce.

Wynik: Minor Lose

PRZERWA OBIADOWA

Czas dostępny na posilenie się spędziliśmy w najbliższej restauracji ciesząc się smakiem mniej (londyńska z… jajkiem!) lub bardziej (hawajska) klasycznej pizzy. Siadając przy wspólnym stole Jagoda, Jurek, oraz reprezentacja UWO i AP zgodnie szamała włoskie specjały.

Trzecia Bitwa

Przeciwnik: Tomasz „Recuso” Urbanowski

Armia: Sauron z masą morków i orków + banner

Scenariusz: Contest of the Champions

Trzecia bitwa po małej przegranej i remisie to chyba czas najwyższy na odbicie się od dna! Niestety na owym dnie gdzie miało się równie żałosny wynik, jak mój cierpliwie czekał Sauron i Contest – na serio gorzej już być nie mogło…

Przyszło nam zagrać na klimatycznym stole wzorowanym na ruiny Osgiliath. Armia Recuso została podzielona na dwie części – do jednej z nich wraz z jednostkami do walki wręcz (dzidy i piki) pobiegła Galadriela, by czym prędzej nabijać fragi. Ostrzał outów miał na celu zdjęcie tylko i wyłącznie modeli będących zasłoną dla leśniaków, by ci mogli próbować zranić Saurona.

Początkowe saldo zabitych modeli wynosiło 2:1 dla mnie (tak to jest, gdy udaje się unieruchamiać Nieprzyjaciela, a Galadriela swoją bladoskórą łapką pierze orków po ich szkaradnych mordach). Niestety od czasu do czasu nawet chmara elfów przegrywa z jednym orkiem i w ten właśnie sposób Gala zbierała rany od wroga (co ciekawe, dopiero po bitwie spostrzegłem, że nie udało mi się zdać ani jednego fate’a). Niestety przy wyniku 4:2 dla mnie Galadriela zginęła i nic już nie stało na przeszkodzie by Sauron wygrał. Bitwa była bardzo emocjonująca, choć pozostał pewien niedosyt – wszak Sauron stał już tylko na 2 życiach ;)

Wynik: Major Lose

Czwarta Bitwa

Przeciwnik: Piotr „Guardian” Żórawski

Armia: Khamul, Suladan, Taskmaster i mieszanka eastów z haradrimami

Scenariusz: Kill the King

W tej bitwie naprzeciw siebie stanęli Galadriela i Khamul. Bitwa była dość przewidywalna – armia Guardiana biegła, a moja strzelała. W końcu łuki mogły się popisać i udowodnić, że jednak z czymś sobie radzą (armia ze wschodu i południa została złamana w 3 turze ostrzału). W chwili, gdy doszło do walki wręcz, Khamul był już bez bestii, a Suladan zginął Guardian poddał bitwę.

Wynik: Major Win

Nieco zdjęć z innych stołów:

NOCNE MANEWRY

Wieczór zaczął się zabawnie, otóż Lemur i Kuli planując następny dzień perspektywicznie przy licznym audytorium rozegrali swoja czwartą bitwę (było, by mniej liczne gdyby Kijanka słuchał komend Lemura, które oscylowały w okolicach „Won!” i „Kijanka idź sobie!”). W tej tytanicznej walce okazało się, że bardziej smocze, były smoki Kuliego.

Część graczy powędrowała do pobliskiego pubu odbić się od ściany ludzi, która oglądała walkę Kliczko vs Adame, pozostali korzystali z uroków prysznica, gry w piłkę nożna za pomocą kulki papieru, lub zabawy w „Czarne Historie”. Później część ludzi poszła grać w pokera, zaś inni wciąż starali się dowiedzieć dlaczego „W samo południe ktoś zginął nienaturalną śmiercią” (pozdro Kuli).

Czymś na co chciał bym oficjalnie posmęcić jest fakt, iż nikt nie potrafił zgasić jupiterów świecących pod sufitem.. sala gimnastyczna jest ok, ale światła non stop już nie :/

Drugi dzień gry zaczął się od konkursu malarskiego:

DZIEŃ TRZECI  

Piąta Bitwa

Przeciwnik: Bartłomiej „Cichy” Cichy

Armia: Gandalf, król krasnoludów i GC + KG

Scenariusz: Reconnoitre

Początek gry nie zapowiadał się zbyt miło – w pierwszej rundzie po wygranym pierwszeństwie poruszyłem moje szeregi o 9” ciesząc się benefitem płynącym z posiadania bębniarza, nagle jednak Cichy oznajmił mi, że mogę poruszyć się ponieważ deklaracja bębnienia ma miejsce przed rzutem na pierwszeństwo. W tamtej chwili oniemiałem… Pomijąc taki detal, że zasada Advance! „(…) after start of The Moving phase (…)” to i tak nie sądziłem, że przjdzie mi spotkać się z tak niemiłym zagraniem. Niestety głośne protesty Cichego i brak zrozumienia dla moich argumentów zmusiły mnie do zawołania Zacka. Spór został rozstrzygnięty w sposób zgodny z regułami gry, choć Bartek nie omieszkał na koniec dodać, że w Krakowie grają inaczej. Po tym niemiłym i zupełnie zbędnym spięciu postanowiłem, że gdy pojawi się równie pierdołowata kwestia w której można zagrać przeciwnikowi na nerwach skorzystam z niej – nie spodziewałem się, że grając o pietruszkę Cichy będzie tak zacięcie próbował postawić na swoim wprowadzając do gry złą atmosferę.

Po kilku standardowych rundach grzecznościowych wymian salwy, która w zasadzie nic nie zmieniała moja armia gnała w stronę krawędzi wroga. Po rozdzieleniu jej na połowę trackersami zająłem prawą flankę, zaś twardszym mięskiem pod wodzą KoU ruszyłem na prawą. Tekla niemal całą bitwę przesiedziała ze spokojem za jedną z makiet umiejscowionych przy mojej krawędzi. Nie zważając na straty spowodowane ostrzałem gnałem ile sił.

Gandalf rzucił około 2 lub 3 blastów po czym stracił wolę. Najważniejsze działo się na prawej flance, niestety 18 tracków nie dało rady zastrzelić 2 RotN’ów, którzy przebili się przez nich i ruszyli w stronę mojej krawędzi, w międzyczasie Tekla zdążyła przebiec niemal cały stół i nawet nadgryźć nieco Gandalfa. Po urodzeniu 3 dzieciaczków wróciła do szamania czarodzieja, zaś o wszystkim rozstrzygnęła ostatnia runda. Wygrałem spornego heroika i mogłem wystawić nerwy Cichego na próbę: moje saldo modeli za krawędzią wroga wyniosło 3:0 dla mnie, a mój wygrany sporny pozwalał mi na 2 minuty zastanowienia się, co też zrobić KoU, by doczekać do końca gry. Nagle Cichy zaczął lament pod tytułem „Nie bądź chamski/tak się nie gra!” itp. Później, gdy skończyłem ruch jednak czas, który został Cichemu dawał mu tylko Minora w plecy, a mi odbierał 6 VP (albo coś koło tego), ale mam nadzieję, że jest to dobra nauczka na przyszłość – albo gra się całą bitwę miło i kulturalnie, albo chamsko jednocześnie licząc się z tym, że przeciwnik również może w ten sposób zagrać.

Wynik: Minor Win

Szósta Bitwa  

Przeciwnik: Marcin „Emo” Naprawski

Armia: Isildur, Galadriela i mieszanka Numenorejczyków z pikami Galadhrimów

Scenariusz: I’ll met by Moonlight

Po raz kolejny przyszło mi stanąć naprzeciw Emo – jako, że znamy się nie od dziś była to najprzyjemniejsza i najzabawniejsza z moich bitew na tym turnieju. Rozstawienie wymagało od nas podzielenia armii. Siły Emo w postaci łuków i pik wraz z Galadrielą zostały rozstawione niedaleko środka stołu, naprzeciw postawiłem masę morków pod wodzą poganiacza. Szybko okazało się, że strzelania w wykonaniu Emo nie będzie. Szereg morków zaczął sukcesywne zdejmować szlachetnych pobratymców Islidura. Sam panicz Numenoru śmigał do walki na swym cudnym rumaku, lecz na jego drodze pojawiło się 18 łuków trackersów, które zręcznie pozbawiały go szansy na Heroiczne Walki i nie tylko. Sprawę sukcesji Numenoru zakończył KoU w duecie z Teklą zjadając dzielnego człowieczka z Pierścieniem. Ku mojemu zdumieniu Galadriela wycofała się do lasu skąd od czasu do czasu, raczej z grzeczności próbowała rzucić jakieś zaklęcie na moich bohaterów.

Od tamtej chwili gra stała się wyścigiem z czasem – czy szeregi z Mordoru dadzą radę zjeść Numenor do końca, czy też nie? Jednak udało się, przy czym bitwa i tak była miła dla obu stron.

Wynik: Major Win

Podsumowanie Turnieju

Turniej zaliczam do udanych mimo dość słabego miejsca, jak na początkowe oczekiwania. Na szczęście należałem do tych farciarzy, którzy nie wlekli ze sobą przez pół Polski drugiej armii na wycieczkę do Świdnika (ukłony dla Solmyra i paru innych osób). Atmosfera była nadzwyczaj przyjazna, a przeciwnicy (z małym wyjątkiem) sympatyczni i bezspinowi. W tym miejscu należy podziękować:

- sędziom: Zackowi i Jelonkowi za wspólne ogarnianie

- ekipie z Poznania i reprezentacji wyjazdowej AP

- Jagodzie i Jurkowi za nawiedzenie nas

- moim przeciwnikom: Piterowi, Leo, Recuso, Guardianowi, Cichemu (mimo wszystko) i niezastąpionemu Emo

- UWO, MKE, Kielcom i innym niezrzeszonym za wspólne przebywanie na turnieju

- lubelskim graczom za ich rewelacyjny akcent i podejście do życia

Na sam koniec chciał bym zawrzeć pewną sugestię: niech za rok będzie wymóg dwóch armii – patrząc na stoły jestem pewien, że dzieciaki zazwyczaj miały 2 armie, a starzy wyjadacze z lenistwa tylko po jednej! :P

Warto też dodać, że gracze Ligi Lubelskiej świętowali koniec swego sezonu :)

Wyniki turnieju:

1 Marcin "Balin" Pommersbach

2 Lew "Leo" Sołowiej

3 Michal "ugluk" Ławniczak  

4 Mariusz "Solmyr" Futyma

5 Mikolaj "Kijanka" Żaboklicki

6 Maciej "LordMike" Rutkowski

7 Michal "Forest" Lasecki

8 Wojciech "Kat" Cenkar

9 Adam "Ajas" Sokół

10 Jan “Madril” Klinger  

11 Pawel "Kuli" Kuligowski

12 Jakub "Lemur" Siedlecki

13 Michal "Mikz" Żórawski

14 Oskar Kida

15 Lukasz "Ismaril" Zarębski

16 Rafal "Mordor" Zarębski

17 Michal Flis

18 Michal "Jelon" Jaworski

19 Rafal "vonRumil" Rugala

20 Piotr "Piterson" Grzegolec  

21 Bartek "Sayid" Trebacz

22 Tomasz "Recuso" Urbankowski

23 Filip "Kevin" Tuliszka

24 Bartosz "Cichy" Cichy

25 Jacek Płowaś

26 Marcin "Emo" Naprawski

27 Piotr "Guardian" Żórawski

28 Adam "Mazi" Mazur

29 Mateusz "Kirkor" Zając

30 Robert "Pyrdus" Wandas  

31 Kuba Szczypiński

32 Grzegorz Szajna

33 Marcin "Majkel" Piechota

34 Kacper Niewiński

35 Julek "legolasik00" Kotowski

36 Michal "Unga Bunga" Lipinski

37 Rafal "Rafal650"

38 Bartek Łakuta  

Powrót do domu

Z każdego wyjazdu trzeba w końcu wrócić, powroty mają to do siebie, że czasem bywają nieco skomplikowane – tym razem było to spore wyzwanie… Cała karawana LotR’owców ruszyła w kierunku przystanku busika kursującego między Świdnikiem, a Lublinem. Około 25 osób z bagażami nie mieści się do jednego minivana… ale około 17 (do dziś nie wiem, ilu nas w sumie się tam upchnęło) jednak daje radę. W tych komfortowych warunkach dotarliśmy do dworca PKP. Zdecydowałem się wracać przez Bydgoszcz, by zaoszczędzić sobie dojazdu do mojej wioski po 23. Dzięki uprzejmości Lemura miałem gdzie się przespać.

Jakimś cudem udało nam się zdobyć jeden przedział, choć Kat musiał stać w przejściu. W okolicach Warszawy zostaliśmy osamotnieni i we trzech (Kuli, Lemur i ja) wracaliśmy dalej. Czas umilały nam ponownie „Czarne Historie”, kminienie o wszystkim i o niczym. Na jednym ze zdjęć widać pana, który poddał się i zdecydował się przespać cały nasz bełkot ;)

PS: Drugie pół tony zdjęć: