Relacje, turnieje

Po długotrwałych namowach, perswazjach, prośbach i groźbach ekipa przyjęła taki oto kształt: Ven, Gymlet, Kevin, Misio, Arfa, Fingon, Theo, Quik, Haba, Koshara, Lord Makaron, Kevin i ja. Dzięki nadzwyczajnej uprzejmości Mamy Balina, jak zawsze mogliśmy, liczyć na nocleg naszej dużej ekipy.

W czwartek część z nas zakupiła bilety, by ominąć spore kolejki dnia następnego (zwyczajowo już ruszyliśmy w piątek, chcąc ominąć nieprzyjemności związane z sobotnim wstawaniem, stresem powiązanym z potencjalnymi obsuwami made by PKP itp).

W piątek od samego rana jak zawsze miałem Reisefieber – spakowałem się jak zawsze w dzień przed przyjazdem. Ma to swoje zalety – wpadam do Vena i nadzoruję jogo pakowanie prawie jak pan Wolf z „Pulp Fiction” chowanie sztywniaka. Dzięki temu niczego nie zapominamy ;)

Po zebraniu się na dworcu i zajęciu nieco rozproszonych miejsc w pociągu zaczął się najbardziej nużący etap. Podróż była o tyle ciekawa, że dzięki nadzwyczaj interesującemu położeniu siedzeń (zaraz obok toalety) mieliśmy okazję do obserwowania pełnego przekroju polskiego społeczeństwa – młode ekipy palaczy, stare ekipy palaczy i pijani podróżni ;) Nudząc się niebywale między rozmowami o figurkach, grze w mafię i rozmowami o innych figurkach pozwoliliśmy sobie na upiększenie pociągu Misiem Bogdanem, który zajął szacowne miejsce na uchwycie do drzwi – miny korzystających z toalety były ciekawe ;) Warto też dodać, że Haba nie jest jak od zawsze twierdził „Adrianem Brygarczykiem” – chciał nas zwieść, na serio to Mateusz Kaptur!

Po dotarciu do kopalni Morii zupełnie przypadkowo znajdujących się na Dworcu Centralnym dołączył do nas Lemur Kuligowski. Następnie przywitał nas Panicz Balin, a chwile później Fensir, z którym miałem małą sprawę do załatwienia. Po zakupie biletów ruszyliśmy do willi von Pommersbachów. Zaraz po dotarciu wraz z Theo, Venem i Misiem ruszyliśmy do kuchni by sporządzić:

LotR’owe Spaghetti Bolognese a’la Poznań by Ven

Powinno wystarczyć na ok. 20 LotR’owców z Poznania

Potrzebne będzie:

1,5kg dobrego mielonego mięsa z łopatki wieprzowej

9 puszek tanich krojonych pomidorów (ok. 3,6 kg całkowitej masy sosu i pomidorów)

1 kg taniej cebuli

Sos sojowy

Papryka Chilli/ostra/słodka – według uznania

Bazylia

Majeranek

Oregano

Cząber

Pieprz

Cukier do złamania smaku

sól

3 kg makaronu spaghetti

Mięso dobrze wysmażyć na patelni z minimalnym użyciem oliwy (najlepiej z oliwek extra vergine) dbając o pełne rozdrobnienie i rozbijanie grudek na bieżąco. Cebulę pokroić w kostkę i zeszklić z masłem. Zawartość puszek z pomidorem wlać do wysokiego garnka, przyprawić i podgrzewać, ale nie dopuszczając do zagotowania. Na koniec dodać cebulkę i mięso do garnka i dokładnie wymieszać. Ugotowany makaron równomiernie mieszany odsączyć i zahartować w zimnej wodzie. Podawać z tartym żółtym serem.

Zaraz po zakończeniu gotowania wyskoczyłem razem z Kosharą po Emo, który był ostatnim członkiem naszej drużyny. Kiedy wszyscy się najedli oddaliśmy się grą planszowym i innym przyjemnością. Jak zawsze znaleźli się Modelarze Ostatniej Chwili.

Poranna pobudka jak zawsze sporo trwała, ale dzielnie zebraliśmy się naszą ekipą i ruszyliśmy do szkoły. Nie ma to jak prosty dojazd: tramwaj -> metro -> autobus. Na szczęście mając trzydniowe bilety dotarliśmy do celu.

Tak jak rok temu turniej miał miejsce w tym samym miejscu. Przestronna szkoła i hall w którym można pomieścić sporych rozmiarów challenger. W pakiecie mamy sale szkolne z dostępem do dobrych materaców. No i jak być powinno – prysznice, które niestety nie notowały zbyt dużego zainteresowania.

Rozpiska

Licząc się z ograniczeniami nie pozwalających na łączenie w Mordorze latawców i bębenków. Stwierdziłem, że zagram sobie czymś ciekawszym niż oczywista kombinacja latającego SLa i innego konnego Nazgula najpewniej Undiego. Postanowiłem zagrać ciekawym Nazgule jakim jest Knight of Umbar – to solidny wojownik i nie najgorszy mag, dzięki zasadzie specjalnej pozwalający na wyrównanie szans w walce nawet z najgorszym wrogiem. Wsparciem dla niego był Dwimmerlaik, którego zasada specjalna pozwala na ukrócenie zbyt ambitnych planów bohaterów wroga. Ostatnim bohaterem był Mścisław pełniący funkcję dowódcy odpowiadającego za darmowe heroiczne akcje. Klocek piechoty jak zwykle już składał się z morków i pancernego wsparcia Morul Guardów będących odpowiedzią na zmasowany ostrzał wroga i zakusy magów z blastem. Trackersy w sporej części posądziłem na wilki, by sprawdzić ich skuteczność – na piechotę walczą rewelacyjnie, ciekaw byłem jak o będzie wierzchem. Powstało coś takiego:

Blues Brotheers by AJAS

Knight of Umbar (beast)

Dwimmerlaik (horse)

Mścisław <orc taskmaster>

20x Morannon Orc (shield)

19x Morgul Guard (heavy armour, spear, shield)

12x Orc Tracker

6x Orc Tracker (warg)

1x Morgul Guard (spear, shield)

61 modeli

5+? Potęg

18 łuków

DZIEŃ PIERWSZY

Pierwsza Bitwa

Przeciwnik: Piotr „Jawor” Jaworski

Cele scenariusza: zajęcie przeciwległego rogu niż tego, gdzie się rozstawialiśmy + dodatkowo zabicie wrogiego najdroższego bohatera

Armia wroga: Betrayer, Suladan, Mahud King, masa Haradu ze wsparciem mahudów

Zaczęło się ciekawie – od straty kilku morków, następnie zaś obu Fate’ów z Dwimerlaika (mimo, że stał za 6 szeregami). Bawiąc się nieco w ciuciubabkę starałem się złapać wrogiego nazgula Sap Willem, co niestety nie udało się. Walcząc Rycerzem z Maxi Kingiem niestety nie udało mi się wybronić z wrogiego zaklęcia – mój najdroższy bohater wyparował – mocno mnie to zabolało.

Moja armia wysłana na lewą flankę w celu zabicia łuczników i wbicia brejka niestety odbiła się od samych łuków – było to bardzo przykre. Na pochwałę zasługiwały trackersy które bardzo ładnie odstrzeliły wrogą kawalerię. Niestety z przykrością muszę przyznać, że nie zauważyłem tego, że jeden Haradrim dotarł do miejsca, które miał zająć zgodnie z celem scenariusza – przyszło złamanie obu armii – sam nie wiem dla kogo bardziej dotkliwe, Suladan i bohater Mahudów zostali zmieleni przez dzielnych trackersów, którzy jak zwykle mnie nie zawiedli i nadrobili nożami to, czego nie udało się morkom.

W tej bitwie troszkę za bardzo lekkomyślnie zagrałem bestią.

Wynik: 5:15

Druga Bitwa

Przeciwnik: Mateusz „Silverhand” Prejs

Cele scenariusza: zabicie większej ilości modeli wroga wybranym przez siebie oddziałem uważając na pękający lód

Armia wroga: Faramir z Ithilien, Boromir, Gandalf Biały i masa KoMT’ów

Tym razem początek gry był bardziej pomyślny dla mnie – już po pierwszym ruchu Silverhanda pod jego kawalerią pękł lód zabijając sporo jeźdźców i konia Faramira, który był bohaterem do tego scenariusza. Wysuwając do walki jednie skromną część moich sił w obawie przed lodem musiał rozważnie gospodarować wojskiem. Dzięki zasadzie Dwimmerlaika udało mi się niwelować szkody powodowane przez czary Białasa.

Rycerz Umbaru dzięki dobrze rzuconemu rozkazowi przysunął do siebie Boromira i zjadł go w jedna turę. Ataki KoMTów były na tyle skuteczne, że bardzo musiałem się natrudzić by odzyskać przewagę w conteście. Na szczęście nominowane do niego tracki dzielnie mordowały KoMTów, by wraz z KoU przechylić szalę na mój korzyść. Niestety Silverhand miał za mało wojsk by udało mi się wygrać przewagą 2:1 ale i tak zwycięstwo było spore.

Wynik: 17:3

Podobnie jak rok temu i tym razem Kalins załatwił przepyszny torcik, a jego Małżonka upichciła dla nas przepyszne słodkości. Po okolicznościowej przepowie (nie a’la Bilbo) zgromadzony tłum nasycił się cudnymi łakociami. Ceremonialnego zdmuchnięcia świeczek i pierwszego cięcia dokonała Jagoodka. Było miło, smacznie i tucząco – czyli tak, jak być powinno ;)

Przepisy

CIASTO ŚLIWKOWE

250 g masła lub margaryny

500 g cukru

4 jajka

500 g szklanki mąki pszennej

250 g szklanka mąki ziemniaczanej

2 łyżeczki proszku do pieczenia

Ciasto jest super szybkie - wszystkie składniki dokładnie miksujemy, wykładamy na blachę (dużą, ja używam blachy z piekarnika, żeby ciasto nie było zbyt wysokie), uprzednio wysmarowaną tłuszczem i posypaną bułką tartą. Na ciasto dosyć gęsto wykładamy owoce (śliwki – mogą być mrożone, truskawki, mix – co kto lubi) lekko je dociskając (ciasto jest dosyć gęste, więc same nie bardzo opadną). Wstawiamy do nagrzanego piekarnika (175 oC – góra-dół) i pieczemy około 1 godziny.

Smacznego!

SNICKERS - ORZECHOWIEC

900 g mąki (3 ½ szklanki)

2 jaja

2 żółtka

250 g margaryny

15 ml mleka

15 ml miodu

2 łyżeczki sody

cukier waniliowy

KARMEL

1 puszka mleka skondensowanego słodkiego – zamknięta puszkę gotować w garnku z wodą 3 godziny w celu uzyskania karmelu – najlepiej to zrobić wcześniej, jak jest czas.

POLEWA ORZECHOWA

180 g margaryny

15 g cukru

60 g łyżki miodu

359 g posiekanych orzechów włoskich

Prażyć na patelni - powinno być ciepłe, żeby była możliwość wylania masy na placek.

KREM KARPATKOWY

Masa karpatkowa lub z torebki (Pani Kalinsowa używa z Delecty „original” gdzie trzeba zagotować mleko – według przepisu na opakowaniu)

Ułożenie ciasta:

1. placek (najgrubszy) posmarowany karmelem

2. placek posmarowany kremem karpatkowym

3. placek upieczony z polewa orzechową

Po przełożeniu ciasto należy przykryć folią aluminiową i odstawić w chłodne miejsce, żeby placki zmiękły.

SMACZNEGO!

Trzecia Bitwa

Przeciwnik: Robert „Ulryk” Młotkowski

Cele scenariusza: zajęcie i utrzymanie punktów ksero w ciągu 12 tur

Armia wroga: Saruma i Grima konno, Thyrdan, Vrasku, kusze i łuki Dunlandu ze wsparciem blach i orków

W mocno bieganym scenariuszu przyszło mi zagrać z Isengardem posiadającym sporą siłę ognia. Na flankach rozstawiłem wilki tak, by jak najprędzej zdobyć punkty za kserowanie materiałów. Na środku zaś spotkały się nasze siły. Saruman poczęstował moje puszki jednym blastem, po którym otrzepali się i pobiegli dalej. Trackersy zajęły dobrą pozycje na wzgórzu dającą im możliwość swobodnego ostrzału ściągając parę kusz i orków.

Stosując klasyczny manewr bestią zaatakował jednego uruka w heroicznej walce, by swobodnie zaatakować Sarumana – który w dużej mierze dzięki Dwimmerlaikow wyzionął ducha jeszcze w tej rundzie. Mogąc od tej chwili bezczelnie pomiatać Grimą wystawiłem go na zer łukom trackerów.

Późniejsze losy bitwy potoczyły się już z górki – kolejna tura była zakończona śmiercią Thyrdana również zabitego przez trackersów. Ostatnim Vrasku zajęły się morki. Siły wroga po złamaniu pierzchały gdzie pierz rośnie.

Wynik: 19:1

Czwarta Bitwa

Przeciwnik: Jakub „OrcSlayer” Krochmal

Cele scenariusza: zabicie większej ilości modeli wybranym bohaterem

Armia wroga: Gandalf Białt, Beregond i Boromir + standardowy panzer klocek Gondoru

Od samego początku przyszło mi gnać na złamanie karku do armii wroga okopanej na górce. Łuki Gwardii Cytadeli na szczęście były zbyt słabe by jakoś mocno nadwątlić moje siły prące do walki. Co prawda Gandalf, jak już to ma w zwyczaju usiłował gnębić blastami, ale bez większych sukcesów – nie ma to jak D6. Po dotarciu do walki moimi siłami Gandalf dysponował już tylko darmową Wolą – Dwimmerlaik znowu się popisał. KoU w heroicznej walce rozsmarował 2 FG i zaraz kolejne dwie wygrywając rywalizację z Gandalfem, której saldo do końca gry wskazywało na moją dwukrotną przewagę.

Ciekawym momentem była chwila, gdy ostatkiem sił Istari wykrzesał z siebie jednego blast, który pozbawił mnie bestii – KoU nic sobie z tego nie robiąc wstał, otrzepał się i pobiegł namiatać wręcz. Po pełnym okrążeniu górki nie pozostało nic innego jak spacyfikować źródło potencjalnych problemów, którym był Boromir – w chwili, gdy Dwimmerlaik złapał go w zasięg czarów przestał Stanowic problem – zjadły go pieski.

Po śmierci Dziadzi i Beregonda gwardia Białego Miasta padła pod naporem przewagi orków.

Tutaj odrobina zdjęć z innych stołów ;)

Zajmując całą salę dla siebie odpaliliśmy opiekacze i w końcu zjedliśmy coś na ciepło, w ruch poszły zupki, makarony i inne zalewajki. W końcu znalazła się chwila by w spokoju pogadać z dawno nie widzianymi ludźmi, oddać się grze we wszelakie planszowi i gry towarzyskie (od „Junglee Speeda’a”, poprzez „Wsiąść do pociągu!” aż po „Fasolki” i LotR SBG dla prawdziwych maniaków).

Miało też miejsce spotkanie Redakcji gdzie dokonaliśmy wielu ważnych decyzji i dyskusji a temat przyszłości portalu – efekty zobaczycie w przyszłości ;)

W naszej sali panowała pełna kultura – Theo, który był zmęczony poszedł spać pierwszy i z tego, co mi wiadomo nie był narażony na jakieś przykre wypadki. Po zmarnotrawieniu czasu na grę w wszelakie czasozabijacze po przyjemnym prysznicu (szkoda, że tak mało osób skorzystało z tej okazji -_-) można było położyć się spać.

Następnego dnia po obudzeniu się i konsumowaniu przyzwoitego śniadanka i wstępnym ogarnięciu Sali udaliśmy się by rozegrać kolejne starcia.

Dzień drugi

Piąta Bitwa

Przeciwnik: Michał „Adams” Adamczyk

Cele scenariusza: przeprowadzenie 3 posłańców i zabicie trzech wrogich

Armia wroga: Betrayer, wódz Mahudów i katapulta z trollem

Zaczęło się źle – od przegrania rzutu na rozstawienie – niestety nie miałem okazji do optymalnego umiejscowienia sił względem katapulty. Niestety każdy strzał Michała trafiał (dopiero w 8 turze gry spudłował po raz pierwszy). Nie pozwoliłem sobie na rozproszenie sił – za bardzo zależało mi na szybkim dotarciu do armii wroga – w tej bitwie planowałem postawić na realizację scenariusza i niedopuszczenie, aby dokonał tego również Adams.

Zdecydowałem się na spore ryzyko atakując dwóch posłańców przeciwnika liczyłem się możliwością starnsfixowania przez Betrayera. Wcześniej przezornie unieruchomiłem mahuda, żeby za bardzo nie przeszkadzał. Zaklęcie Betrayera ledwo weszło, lecz moje 1,1 na odbicie zaklęcia było tragedią. Nie zdecydowałem się na podbicie wszystkimi Potęgami – w następnej rundzie Mahud zadbał o to by mnie uziemić, zaś tak master stał za daleko, by cokolwiek na to zaradzić. Na walkę rzuciłem 6, lecz i tak otaczające mnie zastępy Haradrimów zjadły KoU – tylko dzięki Potęgom na posłańcach – skończyło się źle, ale cóż – kto nie ryzykuje, ten nie zyskuje.

Skupiając na szeregach morków uwagę całych wojsk Adamsa moi posłańcy dzielnie dreptali w stronę prawego górnego narożnika, co w końcu udało im się. Niestety źle zaplanowałem czas i samym Dwimmerlaikiem, który dwoił się i troił nie udało mi się obronić mojej krawędzi – co dzielnie próbowałem osiągnąć.

Wynik: 5:15

Szósta Bitwa

Przeciwnik: Michał „Gandalf vel Misio” Jędraszak

Cele scenariusza: wyżynka!

Armia wroga: Gandalf Szary, Haldir, Stormcaller i standardowy zestaw leśniaczków

Dzięki bo ostowi do ruchu (scenariusz dodawał 1” do wartości ruchu) udało mi się w miarę szybko dotrzeć do wrogich szeregów. Ostrzał leśniaczków spalił na panewce – ponownie oklaski dla Morgul Guardów.

Gandalf próbował coś blastować, ale bez większych sukcesów, sztormcallerowi udało się jedno powalenie, ale w większości orkowie wstali dzięki shieldingowi i wrócili do regularnej walki.

Przez nieuwagę Misia Dziadzia został zaproszony do tanga z bestią, niestety przeżył choć stracił wszystkie Potęgi i Losy – Misio bardzo polubił Dwimmerlaika ;) W ramach różnorodności latajka przeskoczyła na Haldira, by zjeść go ze smakiem – przydało się nowe uściślenie sędziów, dające mi F6 przeciwko leśniakom podczas walki z unieruchomionym Halem.

Po wybiciu wszystkich herosów reszta poszła gładko – wilczy jeźdźcy zgrabnie sobie poradzili z leśniakami, zaś morki wybiły armię wroga do końca.

Ostatnia dawka zdjęć z innych stołów ;)

Zakończenie

Po turnieju wszyscy gracze solidarnie pomagali w zbieraniu makiet i odnoszeniu blatów tak, by uzyskać miejsce potrzebne do ogłoszenia wyników:

1 Andrzej „Ven” Reszelski Ven Poznań

2 Michał „Adams” Adamczyk  Kraków

3 Michał „Ugluk” Ławniczak Wrocław

4 Adam „Ajas” Sokół Poznań

5 Jakub „Lemur” Siedlecki Bydgoszcz

6 Jakub :Kubbek” Charmo Warszawa

7 Mariusz „Solmyr” Futyma Opole

8 Daniel „Isengard” Derda Warszawa

9 Paweł „Kuli” Kuligowski Nakło

10 Joachim „Chimek” Czalej Ełk

11 Oskar „Hajmon” Kida Warszawa

12 Paweł „Gymlet” Szymkowiak Leszno

13 Paweł „Pablo” Kozłowski Warszawa

14 Adrian „Mateusz” Brygarczyk Mateusz

15 Filip „Kevin” Tuliszka Poznań

16 Łukasz „Eomer” Kosztyła Warszawa

17 Piotr „Fingon” Lesiński Poznań

18 Michał „Mikz” Żórawski Warszawa

19 Michał „YEELLOW” Jaworski Lublin

20 Łukasz „Ismaril” Zarębski Świdnik

21 Mikołaj „Kijanka” Żaboklicki Warszawa

22 Mariusz „Morgoth” Kosztyła Warszawa

23 Paweł „Quik” Gromadziński Poznań

24 Paweł „Arfa” Woźniak Poznań

25 Hubert „Lord Makaron” Olejniczak Poznań

26 Piotr „Guardian” Żórawski Warszawa

27 Adam „Yogi” Kielar Warszawa

28 Kuba „Lucky” Szczypiński Warszawa

29 Jerzy „Dr Jurek” Sikorski Brodnica

30 Michał „Gandalf” Jendraszak Poznań

31 Marcin „Emoer” Naprawski Słupsk

32 Jakub „OrcSlayer” Krochmal Kraków

33 Łukasz „Abidal” Nowak Piaseczno (choć tak po mojemu, to chyba Kijanka jest)

34 Paweł „Koshara” Kosicki Poznań

35 Filip „Thein” Stadnicki Warszawa

36 Robert „Ulryk” Młotkowski Warszawa

37 Łukasz „Vrasku” Prejs Warszawa

38 Jagoda „Jagoodka” Machajek Lublin

39 Mikołaj „Kidziak” Kida Warszawa

40 Michał „Kalins” Kaliński Warszawa

41 Krzysztof „KayG” Gralewski Lublin

42 Mateusz „Matias” Mędel Warszawa

43 Mateusz „Silverhand” Prejs Warszawa

44 Tomasz „Recuso” Urbankowski Warszawa

45 Kacper „Kapi” Niwiński Warszawa

46 Stanisław „Theo” Chmielowski Poznań

47 Kamil Prejs Warszawa

48 Dariusz „Darius” Gniadek Warszawa

49 Michał Ejdorowicz Warszawa

50 Piotr „Jawor” Jaworski Lublin dyskwalifikacja

51 Mateusz „Mathius” Ludwin Wołomin dyskwalifikacja

Ocena rozpiski po turnieju

Knight of Umbar – bardzo dobry Nazgul – godny polecenia jako wojownik na bestii. W pewnych aspektach lepszy nawet od Undyinga. Trzy Potęgi pozwalają na wyciśnięcie większej ilości heroików, co może mieć kluczowe znaczenie dla gry. Słabiej czaruje, ale trzeba pamiętać, że nie traci Woli za wygrane walki – to bardzo cenne.

Dwimmerlaik – doskonały wybór na czarodzieja wspierającego – czaruje tak, jak każdy normalny Nazgul, a dzięki zasadzie specjalnej może pomóc skutecznym zabiciu, albo przynajmniej unieszkodliwieniu wrogich herosów, wymaga jednak szczególnie troskliwej opieki.

Taskmaster – w tym trio odegrał kluczową rolę, to on wykonywał masę heroików policzyłem, że średnio w każdej bitwie miał 3 darmowe akcje! W ten sposób doskonale nadrabiał braki Dwimmerlaika.

Morki – nic specjalnego, spełniły pokładane w nich nadzieje i plany, poza tym, że marudy jednak za szybko je zjadają.

Morgul Guardzi – rewelacyjne jednostki, ich ciężkie zbroje nie raz pomogły w walce i przy wrogim ostrzale. Najlepsze jest również to, że nie uciekają tak łatwo jak morki.

Trackery – jak zawsze, tak i teraz nie zawiodły mnie. Dobrze skupiony ogień ich luków pozwalał na eliminację bohaterów, koni czy też szczególnie irytujących jednostek. Kawaleryjska wersja przerosła moje oczekiwania za 11p dostałem jednostkę szybkiego reagowania z niezłymi predyspozycjami do walki wręcz.

Z zajętego miejsca jestem bardzo zadowolony, jechałem z wesołą, choć mającą spory potencjał rozpiską. Udało mi się niemal wskoczyć na podium, bez paru głupich zagrań i nieprzemyślanych akcji było by troszkę lepiej, ale i tak jestem bardzo zadowolony.

Powrót do domu

Po zebraniu się w sobie nasza karawana ruszyła w stronę metra, by ogarnąć na dworcu godzinę najwygodniejszego dla nas pociągu. Nieopisany bałagan będący na dworcu nie był pomocny – zwłaszcza, że byliśmy wygłodniali, a do odjazdu było nieco ponad 20 min. Haba i Ven polecieli do KFC, żeby zakupić tradycyjny kubełek skrzydełek. Dzięki fartowi, silnym łokciom i własnemu uporowi udało nam się zdobyć garstkę miejsc w niemal gotującym się przedziale. Podróż minęła pod znakiem odpoczynku, gadania o figurkach, kombinowania rozpisek na najbliższe turnieje i jedzenia.

Pomijając mały stres związany z Mateuszem i zgubieniem się sporej ilości kart do Fasolek (na szczęście wpadły za siedzenia pod którymi nie powstały jeszcze jakieś nowe formy życia) podróż minęła miło i bez większych komplikacji.

Pamiętacie może historię Fingona, który zbierał środki na wjazd? Znajdźcie różnicę!