Raporty bitewne

„Świat się zmienia. To co było stare i dobre ginie w blasku wschodzących zasad. Choć ludzie ci sami, przyjdzie im walczyć z zupełnie innych okolicznościach. Skończyła się era rozbojów i drobnych potyczek, zaczęła się wojna na wielką skalę.” Ta myśl przeszła mi przez głowę, gdy 21 marca we wrocławskiej Pracowni Fantastycznej byłem świadkiem wielkiej bitwy pokazowej nowego systemu - „War of the Rings”.

Szanowni,

Dziękując za cierpliwe oczekiwanie na wyniki kolejnej edycji konkursu „Wybierz rozpiskę dla Oldboya”, mam niewątpliwą przyjemność przedstawić Wam raport bitewny z tej właśnie bitwy. Jak potoczyły się losy starcia, kto stworzył najbardziej skuteczną rozpiszę i w czyje ręce poszły nagrody dowiecie się z niniejszego raportu.

Przede wszystkim istotą tego konkursu jest stworzenie klimatyczno – skutecznej rozpiski i tak jak przy pierwszej edycji tak i teraz spędziliśmy sporo czasu analizując i zastanawiając się co wybrać z nadesłanych rozpisek.

Jeszcze przed Wojną o Pierścień, Faramir patrolował okolice Minas Tirith, wszystkie miasta i wsie, natomiast Mordor czasem zapuszczał się na Ziemie królestwa ludzi. Jeden z dziewięciu mrocznych Nazguli zanim wyruszył w misję poszukiwania powiernika Pierścienia, razem z małym oddziałem udał się spatrolować opustoszałą wioskę. Oddział Faramira w tym czasie przebywał na tych terenach, lecz jego dowódca na rozkaz swego ojca Denethora udał się z powrotem do Minas Tirith pozostawiając swych poddanych z kapitanem na czele, a sam z grupką konnych rycerzy wyruszył do Białego Miasta. W czasie ich nieobecności do zruinowanej osady zawitali zwiadowcy Orków. Niezauważalnie podkradli się do budynków, by spatrolować teren. Jeden z nich wyjrzał przez zrujnowane okienko. Wtem w otaczającej ich ciszy dało się słyszeć brzęknięcie cięciwy, a po chwili zwiadowca opadł bezwładnie na ziemie ze strzałą wbitą, aż po samą brzechwę między oczy. Jak jeden mąż żołnierze z Minas Tirith wyskoczyli z ruin i zaatakowali. W tym czasie Faramir zbliżał się wraz ze swoją świtą Na nieszczęście z drugiej strony nadciągała również horda Orków pod wodzą Nazgula.

Erkenbrand powalił właśnie kolejnego Uruk-Hai, gdy nagle zrobiło się strasznie cicho. Wroga armia, tak przed chwilą liczna, poszła w rozsypkę w jednym momencie, gdy tylko przybył z odsieczą. Teraz uciekali wzdłuż rzeki do swojego pana, Sarumana. Jednak jeźdźcy Rohanu podążyli za nimi, a za moment słychać było tylko krzyki zabijanych orków.

Mężczyzna z czerwoną tarczą rozejrzał się, ale niewiele widział. Noc stawała się coraz bardziej ciemna. Gdy oczy przyzwyczaiły się do ciemności zaczął rozglądać się za głównym dowódcą armii Rohanu w tej potyczce. W miarę upływu czasu adrenalina związana z bitwą zaczęła spadać natomiast rósł niepokój. Ze znalezieniem Theodreda, bo to on dowodził, nie powinno być najmniejszych problemów. A jednak coś wzbudzało strach w duszy marszałka Zachodniej Marchii. Gdy wrócili wojownicy, którzy pobiegli za wrogiem, a wśród nich nie było syna Theodena, Erkenbrand zaczął głośno wołać:...

Pogoda była paskudna… wybitnie paskudna… Nie dość, że padało, to jeszcze powietrze było ciężkie – jak to zwykle przed burzą. Komary i inne paskudztwa irytująco właziły w szczeliny zbroi.
- Zbliżają się, panie… - stwierdził Calein Morwenden nieformalny dowódca garstki gwardzistów Namiestnika.
Faktycznie z oddali dało się słyszeć miarowe kroki wojsk orków, brzęk czarnej stali i bębny w oddali…
Denethor – Dwunasty namiestnik Gondoru wsiadł na swego rumaka, spojrzał na garstkę wojowników którzy mieli mu towarzyszyć na drodze ku zatraceniu. Kwiat rycerstwa Białego miasta skupiony wokół niego – to tu, to tam jakiś młodzik nerwowo sprawdzał mocowania tarczy, inny patrzył w niebo oczekując cudu. Nawet weterani wiedzieli, że jeśli nie otrzymają pomocy teraz to później nie będzie im ona potrzebna.
- Synowie Białego Miasta! – krzyknął władca przejeżdżając przed linią swoich wojowników – jesteśmy potomkami wielkich władców, jeśli przyjdzie nam złożyć tutaj nasze kości i ziemię zrosić krwią – zrobimy to – ale tak, by cena za ten wysiłek na zawsze wpisała się w karty historii Północy! – Cirion doskonale wiedział, że Hallas nie będzie w stanie obronić Minas Tirith jeśli on – tu i teraz zawiedzie – a na cud się nie zanosi – szepnął mu ten okrutny głosik w głowie, który potrafił realistycznie spojrzeć na rychłą bitwę…
- O Eru… daj sił… - szepcząc te słowa prawie się nie zająknął…

Szanowni Mitrilowcy, Przede wszystkim chcielibyśmy serdecznie podziękować za przesłanie ponad trzydziestu interesujących rozpisek dla Kalinsa i Darulusa. Mówiąc szczerze, mieliśmy ogromny problem, którą z armii wybrać do bitwy i tak naprawdę obaj podejmowaliśmy decyzję praktycznie w ostatniej chwili. Zapewniam Was, że do momentu rozpoczęcia bitwy nie mieliśmy bladego pojęcia o rozpisce przeciwnika, co tylko dodawało smaku bitwie.