Raporty bitewne

Omawiany raport bitewny będzie dotyczył starcia wycofujących się sił Grimbolda po pierwszej bitwie u brodów Iseny, a połączonymi siłami najeźdźców: orków z Isengardu i dzikich ludzi z Dunlandu.

Siły:

Rozstawienie modeli:

Siły Rohanu są rozstawione w obrębie barykad wzniesionych wokół garnizonu o promieniu 15” od rogu stołu. Siły kolejno uruków i Dunlandu są rozmieszczone na przeciwległych rogach stołu. Po 10 cali od tych rogów. Oddział wilczych jeźdźców jest rozstawiony w naprzeciwległym rogu w stosunku do linii obrońców. Posiłki Erkenbranda wkraczają na pole bitwy w obrębie 6 cali od środka danej krawędzi (patrz mapka).

Cele Scenariusza:

• Przewaga dwóch celów scenariusza – Duże zwycięstwo.

Zasady specjalne scenariusza:

• „ Ku chwale Theodreda”- W tym scenariuszu wojska Rohanu są silnie zdeterminowane, by bronić ojczyznę przed najeźdźcą mając za przykład bohaterską śmierć księcia Theodreda. W tej bitwie obrońcy nie muszą zdawać żadnych testów morale.

• „ Śmierć Forgoilom! Śmierć słomianym łbom!” - W tej bitwie Dunlandczycy pałają żądzą wyparcia Rohańczyków z Riddermarchii. W czasie gry wszyscy Dunlendingowie otrzymują zasadę specjalną „Prowler” tj. w walkach przy osaczeniu wrogiego modelu otrzymują +1 do wyniku na ranienie. Przy broniach dwuręcznych, współczynnik ten wynosi +2 oczka.

• „Odsiecz” - Znając taktyczne znaczenie tego starcia Erkenbrand przybywa, by wesprzeć oddziały Grimbolda. Posiłki wkraczają na początku piątej tury gry i mogą od razu wykonać ruch.

Bitwa się zaczyna:

Uformowana na murach i barykadach obrona oczekiwała nadejścia wroga. Raporty zwiadowców były jednoznaczne - z zachodu nacierała straż przednia armii Isengardu, natomiast z północy zmierzały w stronę garnizonu oddziały Dunlandu. W oddali widać było migocące pochodnie wzniesione przez nacierające wojska, a miarowy odgłos marszu wrogich oddziałów napawał obrońców słuszną obawą, ze mogą nie doczekać następnego dnia.

”Zaczęło się” pomyślał Marszałek…..

TURA I:

Orkowie i Dunlandczycy ruszyli do ataku. Ludzie z Rohanu zwarli szeregi tworząc mur tarcz, a łucznicy zasypywali wroga gradem strzał, co zaowocowało śmiercią dwóch ciężkozbrojnych Uruk-hai. Łucznicy Rohanu celnie trafiali w łączenia ciężkich pancerzy! Niestety, armia orków sprawiała wrażenie nieprzebranej, a ostrzał wymierzony w wargowych jeźdźców nie przyniósł skutku.

Tura II:

Po uzyskaniu kolejnego pierwszeństwa, strona Zła kontynuowała marsz w kierunku linii obrony. Pomimo tego, że kolejny ciężkozbrojny uruk został ubity pod celnym strzałem, siły Isenu parły do przodu w kierunku Rohańskich zwiadowców. Wilcza kawaleria nadal obyła się bez strat w wyniku bezskutecznego ostrzału.

Tura III:

Po raz pierwszy inicjatywę przejmuje strona Dobra. Grimbold nakazuje umieszczenie gwardzistów na lewej flance, tam gdzie uderzy trzon sił Isengardu. Kolejna tura ostrzału przyniosła śmierć marudera. W tym samym czasie pierwsze Uruki dopadły do linii obrońców, jednak dzięki nieprzeciętnym umiejętnościom bojowym Rohańskiej gwardii, pierwsza fala ataku została odparta. Jeden z Rohańskich zwiadowców otrzymał ranę i musiał zużyć swój punkt losy, by zostać przy życiu.

Tura IV:

W tej turze inicjatywa znów należała do strony Zła. Maruderzy przekroczyli granicę lasu i dopadli do murów, tym samym blokując ostrzał zwiadowców. W tym samym czasie Dunlandczycy zrezygnowali z frontalnego ataku, obawiając się spustoszenia jakie mogła by dokonać w ich szeregach broń miotana przez obrońców. Widząc ten manewr Grimbold dostrzegł okazję do ostrzelania dzikich ludzi. Nakazał niezwiązanym jeszcze walką łucznikom ostrzał w górującego nad kamratami potężnego wojownika odzianego w wilcze skóry. Grimbold domyślał się, że jest to dowódca hordy. Trzech łuczników spudłowało, jednakże celny strzał czwartego z nich, mimo gromadzącej się wokół Dunlandczyka ciżby wojowników, dotarł do celu. Barbarzyńca zachwiał się pod wpływem odniesionej rany, lecz szybko wyszarpnął grot i wściekle wydawał rozkazy w niezrozumiałym Dunlandzkim języku. W tym czasie atak czterech Uruk-hai na samotnego rycerza zachodniej bruzdy zakończył się niepowodzeniem i odparciem napastników od muru! Dalsze walki na froncie przyniosły śmierć pierwszego z obrońców, oraz kolejnych maruderów. Jak na razie szczęście sprzyjało obrońcom.

Tura V:

Zmotywowani początkowymi sukcesami Rohańczycy zdobyli inicjatywę w tej turze. Nagle dało się słyszeć potężny dźwięk rogu, którego zwielokrotnione echo dudniło po skutej lodem równinie. -„To Erkenbrand!”, „To Erkenbrand!” - Zakrzyknęli obrońcy- „Erkenbrand przybył!”. Rosły mężczyzna z charakterystyczną czerwoną tarczą dosiadał konia o szarej maści, a przy boku miał polerowany czarny róg wołu. Nakazał swym rycerzom, jak najszybsze dotarcie do linii umęczonych obrońców. Widząc to potężny Uruk wydał rozkaz wilczym jeźdźcom powstrzymanie wrogiego natarcia. Ciężkozbrojny Uruk zabił na miejscu Rohańskiego zwiadowcę i jako pierwszy z napastników przekroczył umocnienia! Idąc za ciosem Maruder zabił kolejnego obrońcę i znalazł się także w szańcu. Na dalszej części murów również toczyła się walka, a trup słał się gęsto po obu stronach, co w finale zaowocowało wdarciem się Dunlandczyków na mury!

Tura VI:

W tej turze, zmotywowane zwycięstwem połączone siły Isengardu i Dunlandu zdobywają inicjatywę, na co Erkenbrand zaordynował bohaterski ruch oraz zaczął dąć w słynny róg Helma Żelaznorękiego. Jego potężny dźwięk napełnił obrońców nadzieją, a agresorzy zaczęli z trwogą spoglądać na północ. Potężna szarża Rohańskich rycerzy spotkała się z kontrszarżą wilczej kawalerii! Po wywiązaniu się starć zginęło dwóch jeźdźców wargów oraz warg z jeźdźcem. Po stronie Dobra padł jeden królewski gwardzista.

W tym czasie w obrębie barykad opancerzeni Uruk-hai po raz trzeci zostali odparci od muru, przez gwardię królewską. Mauhur, który w poprzedniej turze dostał się za obręb murów zaatakował Grimbolda. Na pomoc marszałkowi ruszył Rohański zwiadowca i rycerz Zachodniej Bruzdy. Osaczony Uruk przegrywa walkę i musi zużyć dwa punkty potęgi by zwyciężyć. Wygrywa walkę zabijając obu Rohańczyków i raniąc dowódcę. By uniknąć ciosu, Grimbold zmuszony jest zużyć punkt losu i potęgi. Z poważnie rannym dowódcą los obrońców jest niepewny……

Niestety - w tym samym momencie potężny Thrydan po ścięciu toporem Rohirrima wkracza do szańca. Obrońcy powoli zaczynają ulegać atakującym i obrona zaczyna się łamać…..

Tura VII:

Rohan ponowie uzyskuje pierwszeństwo, mimo niesprzyjającej sytuacji. Lord Dunlandu deklaruje bohaterski ruch, co spotyka się z wezwaniem do bohaterskiego czynu przez marszałka Zachodniej Bruzdy. Rzut sędziowski decyduje o zwycięstwie strony Dobra. Z drugiej strony umocnień Thrydan mimo osaczenia i zablokowaniu jego bohaterskiego czynu zabija w bezpośrednim starciu dwóch wojowników z Zachodniej Bruzdy. Mauhur zablokowany przez dwóch obrońców niespodziewanie przegrywa walkę i otrzymuje ranę, jednak nie zużywa punktów losu by ją zanegować. Czempion Isengardu wydał potężny ryk, którzy zmroził serca ludzi z Marchii. Pod naporem wściekłych ciosów, wycieńczeni Rohańscy gwardziści ustępują pola zbrojnym Uruk-hai. Kolejni orkowie wkraczają na mury.

W międzyczasie, pod naporem kolejnego ataku sił Rohańskich konnych, osłabiona wilcza kawaleria zostaje wycięta w pień! Kilku Dunlandczyków, którzy widząc sytuację wargów, wycofali się w stronę jeźdźców - droga do obozu stanęła otworem!

Tura VIII:

W wyniku walk niemal połowa sił najeźdźców została rozbita, a do jej złamania brakuje śmierci tylko czterech zbrojnych. W tej turze, mimo niekorzystnej sytuacji Rohan uzyskuje pierwszeństwo, przez co bohaterowie sił Zła są zmuszeni do ponownego przegrupowania się. Herszt Dunlandu po raz kolejny deklaruje bohaterski ruch, na co marszałek Zachodniej Bruzdy nic nie mógł poradzić - był zbyt osłabiony i zasób jego punktów potęgi wyczerpał się. Był to strategicznie podyktowany krok, gdyż za murami pozostało już tylko szesnastu wojowników strony Dobra, natomiast najeźdźców było już dwunastu. Zdezorganizowane oddziały Rohanu nie były już w stanie powstrzymać natarcia, a obrona została przełamana na całej długości. Co więcej Maruder błyskawicznym atakiem zabija chorążego i zielony proporzec z białym koniem pada na śnieg, zrugany pod nogami Uruk-hai. Człowiek nie miał szans wygrać tej walki….

Jednak obrońcy nie tracili nadziei, a oddział kawalerii zdziesiątkował grupę Dunlandzkich wojów – to był naprawdę miażdżący atak. W tym czasie potomek Helma Żelaznorękiego, wwiązał się w walkę u stóp murów z dwoma pikinierami Uruk-hai. Pomimo ciężkich starć, armia najeźdźcy zostaje rozbita, tak więc w następnej turze, dowódcy będą zmuszeni testować swoje morale.

Tura IX:

Pomimo załamującego się morale, obrońcy Marchii nie ustępowali pola lepiej wyszkolonym żołnierzom Sarumana i po raz kolejny zdobywają inicjatywę. Widząc to Thrydan, po raz trzeci i ostatni wezwał swych kamratów do bohaterskiego zrywu. Wódź Dunlendingów bez trudu zdaje test morale, dzięki czemu żaden z wojowników sił Zła nie cofnął się przed wrogiem, jednak Mauhur był zmuszony wydać jedyny punkt woli, by pozostać na polu bitwy. Dzięki zdobytej inicjatywie Thrydan miał możność zaatakować wycieńczonego już dowódcę garnizonu. To samo uczynił Mauhur, lecz niezwiązani walką, pozostali przy życiu wojownicy Rohanu próbowali odciągnąć go od walki z Grimboldem. Było jednak za późno - mocarny herszt Dunlandu wyprowadził potężne cięcie toporem, przebił kolczugę marszałka i zadał śmiertelny cios. Konający dowódca padł na ziemię bez ducha…. Mauhur zamaszystymi cięciami swych dwóch tasaków położył pokotem angażujących go w walkę obrońców. To była tura Isengardu!

Tura X (Ostatnia):

Tym razem pierwszeństwo było po stronie Isengardu, co mogło przypieczętować los Eorlingów. Jednakże Erkenbrand dysponował jeszcze dwoma punktami potęgi, dlatego też zużył jeden na wykonanie bohaterskiej akcji. Skontrowana została ona przez Rzeźnika z Isengardu, ostatnim jego punktem potęgi. Ponownie sędziowski rzut przyznał pierwszeństwo Władcy Zachodniej Bruzdy. Oczywistym stało się, że koniecznym będzie wyeliminowanie poważnie już osłabionego wodza Uruków - tak też się stało. Osaczony przez 4 wojowników, mógł się wycofać dzięki wygraniu walki, jednak możliwość wycofania nie zdała się na wiele, gdyż zginął pod naporem ciosów obrońców! Po stracie dowódcy pozostałe przy życiu oddziały najeźdźców, zaczęły szybko topnieć. Ocalałe jednostki Sarumana były zbyt nieliczne, by przeważyć szale zwycięstwa w obrębie umocnień. Władcy Koni zwyciężyli!

Wynik bitwy:

• Rohan wykonał 2 cele scenariusza (Rozbicie armii, Zabicie wrogiego dowódcy)

• Isengard wykonał 1 cel scenariusza (Zabicie Grimbolda)

Małe zwycięstwo Rohanu

Komentarze do bitwy: