Raporty bitewne

            Wychodząc z domu zdążyłem zabrać ze sobą czterech konnych Rycerzy Dol Amroth, którzy od dłuższego czasu kurzyli się na półce, na której trzymam moje ulubione figurki.

            Po przebyciu trasy Opole – Wrocław wszedłem do sklepu, w której już czekały tłumy, chcące ujrzeć nowe oblicze Śródziemia. Bitwie przewodniczył Pawkens – dzięki któremu w ogóle mogła się ona odbyć, wspomagany kilkoma innymi osobami. Niestety z imienia i nazwiska znam tylko jedną z wyżej wymienionych postaci – Neon.

A i owszem – zebrała się naprawdę liczna grupa osób. Według moich szybkich obliczeń przez Pracownię przewinęło się grubo ponad 40 obserwatorów. Byli wśród nich nie tylko LotRowcy ale również przedstawiciele innych systemów oraz zupełni nowicjusze w świecie gier bitewnych. Zabrakło jedynie Mumak Mahuda J I jak mam być szczery nie słyszałem żadnych krytycznych głosów na temat najmłodszego dziecka GW. Neon.

           Zaczęło się. Po stronie Dobra do walki stanęły spore oddziały Gondoru, wspomagane przez Leśne Elfy. Na stół ustawiłem również swoich czterech wojowników. Stronę zła reprezentowały sporej ilości Uruki i Easterlingowie, mające znaczną przewagę liczebną.

Całość wyglądała naprawdę imponująco.

I znowu muszę się z Solmyrem zgodzić – setki figurek ustawionych w równe szeregi robią naprawdę imponujące wrażenie. Wreszcie dostaliśmy możliwość rozgrywania prawdziwie epickich bitew w relatywnie krótkim czasie.

            Każdy z biorących udział w starciu graczy dowodził jedną formacją. Ja oczywiście przejąłem kontrolę nad Rycerzami z Dol Amroth.

            Zaczęło się srogo, gdyż już w pierwszej turze kawaleria Gondoru zaszarżowała przeciwnika, dzięki zasadzie „At the Double!”, pozwalającej formacjom z bohaterem ruszyć się podwójnie. Trzeba również podkreślić, że w „WotRze” tura ruchu i szarży to dwie różne tury. Tak więc po podwójnym ruchu i dodatkowej szarży gondorska kawaleria była w stanie zaatakować oddział stojący niemal 32 cale od niej!

Na powyższym zdjęciu dobrze widać co kawaleria potrafi zrobić z czterema kompaniami Uruków.

            Chłopaki, którzy jako pierwsi przeprowadzili WotRową bitwę (GICO, Kalins, Kubek, MM) mieli rację – będzie Wam potrzebna szufelka do zmiatania poległych modeli. Trup ściele się naprawdę gęsto. Strzelanie nie jest już tak śmiercionośne jak w SBG, faza walki natomiast zdecydowanie bardziej. Szarżujący oddział kawalerii DA nawet bez bohatera jest w stanie wyprowadzić naprawdę imponująca ilość ataków. A, że na zranienie rzucamy tylko raz, a nie dwa jak w SBG, to sami możecie sobie wyobrazić jak śmiercionośna może być taka szarżą.

            Największe straty pomimo tylko dwóch kompani generowali Dol Amroth’ci, którzy samodzielnie potrafili rozbroić spore oddziały wroga.

Z braku możliwości dopchnięcia się na drugą stronę stołu widziałem tylko co działo się po lewej stronie frontu, jednak z tego co udało mi się usłyszeć Easterlingowie powoli odnosili zwycięstwo.

            Gra toczyła się sprawnie, dzięki szybkiemu przemieszczaniu formacji i nieskomplikowanemu systemowi prowadzenia walk.

            Racja, dzięki umieszczeniu większej ilości modeli na podstawce przesuwanie nawet największych armii staję się szybkie i przyjemne. Jasno wyjaśniono w podręczniku również pole widzenia co pozwoli uniknąć tak dobrze znanych z SBG kłótni: „widzi czy nie widzi”. Walka również idzie bardzo sprawnie. Cieszę się, że modele o takiej samej szybkości ataku (najpierw biją potwory, potem kawaleria a na końcu piechota) uderzają w tym samym czasie.  A i byłbym zapomniał – zaopatrzcie się w dużą ilość kości – na pewno się przydadzą.

            Czas pokazał, że nie zawsze liczy się ilość lecz przede wszystkim jakość wojska oraz umiejętność wykorzystania słabszych punktów przeciwnika.

            Dzięki wbiciu się w tył sporego oddziału pikinierów, mniemającego w tej sytuacji zasady niwelowania szarży, udało nam się go unicestwić, nie ponosząc praktycznie żadnych strat.

            Otóż to – przewaga ruchu kawalerii, połączona ze świetną zasadą „At the Double!” pozwala na wiele ciekawych akcji. Atak z flanki czy boku stają się naprawdę skuteczne. Czas odkurzyć konnicę – w WotRze jest ona moim zdaniem nie tyle przydatna co wręcz niezbędna.

Mimo dość wyraźnego zwycięstwa Gondoru nad siłami Isengardu (co zresztą doskonale widać na powyższym obrazku) nie było nam dane zmierzyć się z siłami Easterlingów, gra w tym momencie kończyła się.

            Było to moje pierwsze spojrzenie na nowy system, który muszę przyznać już mi się spodobał. Niestety w tej bitwie nie mieliśmy okazji całkowicie przypatrzyć się możliwościom gry. Bohaterowie nie mogli wykonywać heroicznych akcji, a jedyną umiejętnoścą, którą mogliśmy wykorzystać było „At the Double!”. Nie wykorzystaliśmy również artylerii i czarodziejów. Poznałem jednak mechanikę i zasmakowałem tego, co czeka nas w nieodległej przyszłości. Jestem przekonany, że „War of the Ring” będzie świetnym systemem, świetnym by czasem oderwać się od znanego nam „LotR SBG”.

            Na mnie również WotR wywarł bardzo pozytywne wrażenie. System jest bardzo ciekawy, podręcznik ślicznie wydany a możliwość rozgrywania wielkich bitew naprawdę kusząca. Osobiście na pewno będę w ten system grał. Oczywiście nie rezygnując z SBG.  A z Solmyrem planujemy dla Was kolejny raport – tym razem z użyciem wszystkich zasad specjalnych – czyli to co tygryski lubią najbardziej. Reasumując – nawet Mumak Mahud grałby w WotRa.

             Z niecierpliwością czekam na moją kolejną bitwę.

            Już niedługo mój młody padawanie, już nie długo . I tu jeszcze raz podziękowania dla Pawkensa za udostępnienie nam podręcznika do testów.

Dziękujemy za uwagę

Solmyr i Neon J

P.S. Lubicie placki?