Mitrilowe szkiełko

Pod przygłuchym krasnoludem

Niektórych pewnie zdziwi, dlaczego opowiadam tę, a nie inną historię. Jest ona prawdziwa - każdy z jej uczestników może to potwierdzić. Podczas tej wyprawy miało miejsce pewne zdarzenie, które na długie lata zmieniło pewną dziwną społeczność. A co się stało? Przeczytajcie sami!
Ktoś rzucił pomysł, żeby wybrać się na „przygodę”. „Będzie fajnie’’, pomyślałem. Moje nastawienie do wyprawy zmieniło się diametralnie, gdy okazało się, że zostałem mianowany Głównodowodzącym. Niech ja dorwę durnia, który to wymyślił…
Mieliśmy wyruszyć w czwartek - ja, Gildor oraz Kasa, ale ten drugi uparł się, że w środę. Tak też postąpiliśmy. Powiem tylko tyle: takiej burzy, jak tamta, w życiu nie widziałem…
Przemoczeni do suchej nitki, skierowaliśmy się na Leśną Polanę, gdzie, według informacji Kasy, miała do nas dołączyć reszta kompanii. Od momentu wejścia na Polanę ogarnęły mnie wątpliwości. Po pierwsze, nie czekało na nas dwóch czy trzech mężczyzn, tylko dziesięciu zbirów. Dziwna gromada szybko otoczyła Kasę jak starego znajomego, a ja wymieniłem z Gildorem zdziwione spojrzenia.
Chwilę później Kasa wprowadził mnie i Gildora pomiędzy nieznajomych. Z bliska wyglądali jeszcze gorzej.
- Oto Turin Turambar! Nasz przewodnik! Oraz Gildor, nasz towarzysz! – powiedział Kasa i przedstawił swych wątpliwej urody kolegów. – Leoris, Wróbelek, Damik, Silverhand, Wojteq, Salem, Larkin, Wojto, SkymaN oraz Nigaz.
Jako że wszyscy byli brudni i zapuszczeni, to zapamiętałem tylko Salema, a i to wyłącznie dlatego, że z pasją dłubał w nosie. Po chwili ściskało mnie już kilka par rąk, niektórzy również szczerzyli żółte zęby w uśmiechu. W co ja się wpakowałem?, zapytałem sam siebie. Kiedy odeszli po plecaki, okazało się, że cała moja koszula nosi ślady ich brudnych łap. Co więcej, zginęła też moja sakiewka. Szukanie winnych i tak nie dałoby najmniejszych efektów, a ja wolałem nie narażać się tym bandziorom.
Zaraz po tym, jak poinformowałem kompanię, że pójdziemy północnym szlakiem, pojawiły się niesnaski:
- Dlaczemu szlakiem? Gdzie tu przygoda? Dlaczemu na północ?
Ostatecznie zostałem przegłosowany. Niech szlag trafi demokrację… Na efekty tej, oczywiście błędnej, decyzji, nie trzeba było długo czekać. Zabłądziliśmy już po godzinie marszu. Zamiast przed zmierzchem znaleźć się w gospodzie Pod Szaloną Krową, błąkaliśmy się po nieznanych żadnemu z nas lasach.
- Kto wybrał tego Durina na przewodnika? To podejrzany typek. Tylko patrzeć, jak nas wyprowadzi na manowce! Kiedy postój? Chcemy gospody! Postój! – Najbardziej niezadowolonym i rozwydrzonym okazał się Leoris. Nie dość, że nie miał plecaka i był najbardziej wypoczęty, to co chwilę, ku uciesze reszty towarzystwa, rzucał złośliwe uwagi w moją stronę. Ratując swoją reputację, zarządziłem postój. Szybko okazało się, że tylko ja i Gildor mamy namioty. Po chwili otoczyła nas cała banda, przekrzykując się nawzajem:
- Mogę spać w u Ciebie w namiocie? Jutro plecak Ci poniosę! Chcę do namiotu!
W końcu się podzieliliśmy. Ja, Kasa, Damik, Silverhand, Wojto, SkymaN oraz Leoris zakwaterowaliśmy się w moim namiocie, a reszta poszła spać do Gildora. Namioty pękały w szwach. Sytuacji nie polepszała również obfita tusza Wojta. Jeżeli myślicie, że wstałem wypoczęty i wyspany, to muszę Was rozczarować. Damik chrapał jak najęty, Wojto przygniótł mnie swym cielskiem, a odór, jaki panował w namiocie, był nie do zniesienia. Po trzech godzinach przeniosłem się pod drzewo, choć i tam ścigały mnie pochrapywania Damika.
Następnego dnia nic się nie wydarzyło. Błądziliśmy dalej, a morale pogarszały się z godziny na godzinę. Wreszcie dotarliśmy do jakiejś samotnej gospody, porzuconej gdzieś pośród wzgórz. Był to duży, jasno oświetlony budynek. Tuż obok znajdowała się niewielka stajnia. Szyld nad wejściem głosił: Pod Przygłuchym Krasnoludem. Z karczmy dobiegały śpiewy i muzyka. Wszyscy zapragnęliśmy jak najszybciej zasiąść do suto zastawionego stołu.
- Dlaczego „Pod Przygłuchym Krasnoludem”? – zagadnął mnie Gildor.
Nie odpowiedziałem, tylko zwróciłem się do kompanii:
- Nim wejdziemy… - zacząłem, ale przerwało mi donośne buczenie Leorisa i SkymaNa. - … przejdziemy wszyscy do pokojów i doprowadzimy się do porządku. – moje słowa wywołały powszechne zdziwienie wśród drużyny, nawet Gildor i Kasa nie wydawali się zadowoleni z perspektywy kąpieli.
- Po co się myć? Ciuchy tydzień temu zmieniałem. – zaczęli dyskutować Nigaz z Larkinem, a reszta drużyny ochoczo im przyklasnęła.
- Dobra, dobra! – krzyknąłem – Każdy decyduje o sobie, macie tylko poczekać, aż przydzielą nam pokoje i zaniesiemy plecaki. Wchodzimy!
Weszliśmy do przestronnej, ciepłej izby. Reszta kompanii delektowała się ciepłem, podczas gdy ja z Gildorem nawoływaliśmy właściciela.
- Witam! – powitałem nadchodzącego krasnoluda.
- WITAM! – krzyknął krasnolud. – JESTEM AZAGHAL I JESTEM TU GOSPODARZEM!!!
- Nie musi pan krzyczeć, słyszę. – odparłem.
- COOO?!
Nazwa gospody się wyjaśniła. Gospodarz jak każdy krasnolud był niski, gruby i brzydki, a na dodatek głuchy jak pień.
- CZY SĄ U PANA WOLNE POKOJE?! – krzyknąłem.
- TAK! MAMY MLEKO! – wydarł się ukazując rząd krzywych i sczerniałych zębów.
Kiedy po kilku minutach nic nie ustaliliśmy, wyjąłem jakąś postrzępioną kartkę i napisałem.
Czy są u Pana cztery wolne pokoje? - na szczęście karczmarz nie był analfabetą i odpisał: Chyba tak, sprawdzę.
Gospodarz szybko zniknął w korytarzu, a ja odwróciłem się do kompanów.
- Pocz… - lecz zamiast Kasy i drużyny zobaczyłem tylko stertę plecaków i Gildora szczerzącego zęby w głupim uśmiechu.
- Gdzie się oni podziali? – zapytałem zdziwiony.
- Nie wiem, poszli gdzieś sobie. – odpowiedział.
- To chociaż ty poczekaj. Zaniesiemy razem plecaki.
Po chwili gospodarz wrócił z informacją, że mają akurat cztery wolne pokoje. Niestety, czekało mnie kolejne niemiłe rozczarowanie - Gildor gdzieś się zapodział. Dzięki temu, jakże szczęśliwemu, zrządzeniu losu, musiałem sam zanieść wszystkie plecaki do pokoi. Niektóre z nich prawie nic nie ważyły, podczas gdy inne ledwo odrywałem od ziemi.
Po godzinie, czysty i pachnący, wszedłem do sali biesiadnej. Fajkowy dym unosił się w powietrzu, tworząc lekką mgiełkę. Było gwarno i, mimo panującego tam tłoku, szybko odnalazłem resztę kompani. Prawie wszyscy zdążyli już osuszyć przynajmniej po dwa duże kufle. Wojteq zagadywał barmana, a Gildor rozmawiał z jakąś ładną dziewczyną i po chwili zniknął z nią w ciemnościach korytarza. Ledwo zdążyłem dosiąść się do moich towarzyszy, podszedł do mnie niski człowieczek, o rzadkich siwych włosach.
- Co podać Szanownemu Panu? – zapytał piskliwym głosikiem.
- Ehmmm... to co oni. – powiedziałem wskazując na wędrującą ze mną bandę.
Kelner, czy kim on tam był natychmiast zniknął w tłumie. Moim kompanom sztuka savoir-vivre’u była najwyraźniej obca. Mówili z pełnymi ustami, głośno bekali i mlaskali. Nie chcąc odbierać sobie ochoty na dalsze jedzenie i picie, zacząłem przyglądać się zebranym w sali. Oni też stanowili mało ciekawą zbieraninę ludzi, krasnoludów i innych dziwacznych stworzeń. Moją uwagę szybko przykuła dziewczyna o złotych włosach i promiennym uśmiechu. Kiedy w końcu zebrałem się w sobie, że podejdę – usłyszałem stukot stawianego kufla. ,,Mały łyczek nie zaszkodzi.?” pomyślałem i odwróciłem się.
Zawartość kufla szybko wybiła mi z głowy dziewczynę o złotych włosach i promiennym uśmiechu. Zamiast złocistego napoju, mój kufel wypełniał jakiś dziwny, biały płyn.
- Co to... do kroćset jest!!! - krzyknąłem zdumiony.
- Una leche, un lait, lactis, en melk. – rzekł najbliżej siedzący SkymaN.
- Co?
- Mleko, baranie! – odparł mi dość niegrzecznie mój rozmówca.
- Pijecie mleko? – zapytałem zdziwiony.
- Oczywiście. – odparł i rzeczywiście wszyscy z nich popijali mleko.
- Nie wiem czy wiesz, ale mleko krowie składa się globulin wysokocząsteczkowych, kazeiny, albu...
- Dobra, dobra! – przerwałem brutalnie wykład SkymaNa.
- To chociaż spróbuj. - zachęcił mnie niezrażony.
Bez zbędnych ceregieli pociągnąłem dwa spore łyki. Był to pierwszy... i nie ostatni kufel mleka jaki wypiłem tego długiego i pamiętnego wieczora. Napój był słodki, dało się wyczuć subtelną nutę miodu, świetnie gasił pragnienie, a ponad to rozwiązywał języki i mimo to nie uderzał do głowy.
Pogawędka na temat obecnej sytuacji gospodarczej Gondoru i czarnorynkowej ceny mitrilu, którą toczyłem ze SkymaNem i Larkinem okazała się niezwykle zajmująca, lecz nasze odmienne stanowiska wkrótce doprowadziły do małej kłótni.
Naszą sprzeczkę przerwało nagłe pojawienie się Gildora, który wrócił pod rękę ze swoją dziewczyną. Widok ten nie umknął uwadze paczki, która szybko zareagowała głośnym WoooooooWWWWW. Dziewczyna spojrzała na nas z lekkim politowaniem i odeszła w swoją stronę.
W końcu mogłem odetchnąć z ulgą. Być może nie wiecie, ale Gildora nigdzie nie wolno puszczać samego! Bo albo się zgubi, albo wplączę się w jakieś poważne tarapaty (ma do tego niezwykły talent). Chłopak dosiadł się do naszego suto zastawionego stołu, lecz mimo usilnych prób nic nie mogliśmy z niego wyciągnąć. Milczał jak grób.
Wkrótce potem cała kompania zaczęła jeść i pić w olbrzymich ilościach. Nie skłamię, jeśli powiem, że mleko lało się strumieniami. Kiedy zegar wybił dwunastą, a kompanii mleko mocno już uderzyło do głowy, wydarzyło się coś, o czym opowieści nie ustały ani po 9, ani nawet po 99 dniach.
- Nie, nie, NIE! Leorisku, to ja jestem lepszym rzeźbiarzem od Ciebie!
- Chybaś głupi! – odkrzyknął Silverhandowi Leoris. – Ty nawet nie wiesz, co to skalpel!
Zaczęła się wspaniała kłótnia. Obrzucali się wyzwiskami tak barwnymi, że cała sala słuchała ich w niemym zdumieniu, przerywanym od czasu do czasu salwami śmiechu. Zaraz też do sprzeczki dołączyli inni kompani, a po chwili Gildor z Kasą też zaciekle się kłócili. Nie rozumiałem zupełnie nic. Rozprawiali o jakiś suchych pędzlach, farbach, technikach malarskich, eMeneMsach. Nie mogłem wyjść ze zdumienia. Nawet Gildor, zazwyczaj spokojny, zaciekle kłócił się Wojtem. Byłem w szoku! ,,Może oni dodają coś do tego mleka?'' - pomyślałem spoglądając w pusty już kufel i na wszelki wypadek zaniechałem dalszego picia.
Nagle głos Leorisa wzniósł się ponad inne:
- WYZYWAM CIĘ, SILVERHANDZIE!!! WAAAAAGH!!! – po chwili, przekrzykując się, cała kompania wyzywała się na pojedynki (niektórzy byli już tak zmęczeni, czy może otumanieni że zrobili to po kilka razy).
Tylko ja z naszej kompanii nie brałem udziału w tej zaciętej kłótni. Jak się później dowiedziałem, pojedynkujące się pary (a nawet trójki) wyglądały następująco:
1. Leoris vs. Silverhand
2. Kasa vs. Larkin
3. SkymaN vs. Nigaz
4. Wojto vs. Gildor
5. Wróbelek vs. Salem
6. Kasa vs Damik vs Wojteq
Kiedy opustoszała sala rozbrzmiewała już chrapaniem moich towarzyszy, leżących pod ławami, na ławach, przy ławach, pomiędzy ławami,…, podszedł do mnie barman. Był to barczysty człowiek o żółtych zębach, które nader chętnie eksponował w licznych uśmiechach. Ze słowami: Rachuneczek dla szanownego Pana, wręczył mi rolkę papieru i odszedł.
Suma, na jaką opiewał rachunek, była olbrzymia! Z trudem powlokłem się do pokojów. Tam szybko przeszukałem plecaki kompanów. Dziwnym trafem w plecaku Wróbelka znalazła się moja sakiewka. W miarę przeglądania plecaków zrozumiałem, o co pokłócili się uczestnicy przygody. Oni byli malarzami! A niektórzy z nich nawet parali się rzeźbiarstwem. W plecakach nie znalazłem prawie żadnych pieniędzy (oprócz moich, których i tak nie zamierzałem wydać na pokrycie rachunku) ale znalazłem za to mnóstwo pędzli, farbek, palet i innych dziwacznych przedmiotów zbędnych człowiekowi zdrowemu na umyśle.
Towarzysze nie mieli zadowolonej miny ani dnia następnego, ani też przez kolejne dni, kiedy szorowali podłogi i zmywali naczynia w gospodzie.
Wiele jeszcze przygód przeżyliśmy razem, odkąd wyrwaliśmy się spod katorżniczej pracy „Pod krasnoludem”. Czasem zabawnych i zwariowanych, a czasem strasznych i mrożących krew w żyłach. Nieraz też salwowaliśmy się ucieczką, jako że futra mieliśmy podszyte tchórzem. Wkrótce staliśmy się też prawdziwymi przyjaciółmi. Nawet ich brudne łapy, przykry zapach i żółte zęby przestały mi już przekazać. Może dlatego, że stałem się do nich podobny?

Relacja Turina Turambara - wsparta dziurawą pamięcią Gildora oraz sprawdzona przez Azaghala.

Pozdrawiam,
Turin Turambar - Kronikarz Mitrila