Mitril Poleca: O arachnofobii i mentalności polskich graczy słów kilka

Poglądy wyrażone w poniższym artykule są tylko i wyłącznie poglądami autora. W żaden sposób nie roszczą sobie prawa do bycia oficjalnym stanowiskiem Ligi Ogólnopolskiej ani żadnego z jej organów ani też stanowiskiem Redakcji.

Na początek zgodnie z zasadą “artykuły Michał bawią i uczą” wyjaśnienie trudnego słowa znajdującego się w tytule artykułu:

Arachnofobia (gr.. αράχνη, arachne – pająk, gr. φοβία phobia – strach)

Jedna z odmian fobii objawiająca się bardzo silnym lękiem przed pająkami lub innymi bezkręgowcami zbliżonymi do nich wyglądem.

Obraz polskiego LOTRA w oczach zwolenników imienności Spider Queen.

Odrobina historii

Osobiście uważam, że Spider Queen jest bohaterem imiennym, co więcej zawsze uważałem, że takim właśnie bohaterem jest. Opis jednostki nie pozostawia moim zdaniem żadnych wątpliwości. Moim skromnym zdaniem nikomu posiadającemu choć odrobinę oleju w głowie nie przyszłoby do głowy, aby GW o tę kwestię zapytać.

Okazało się jednak, że zakładając to, że o rzeczy oczywiste pytać nie należy popełniłem błąd... Jakiś nieznany niestety z imienia i nazwiska geniusz postanowił zadać pytanie o imienność SQ. Pytania musiały się powtarzać (FAQ to w końcu Frequently Asked Questions...) w związku z tym Genialny Wytwórca postanowił popełnić stosowny zapis, aby najtęższe umysły na zachód od Odry nie musiały się dłużej nad imiennością SQ zastanawiać. Okazało się jednak, że z szeryfowie z Notthingam postanowili zachować się jak Pytia i dać graczom możliwość swobodnej interpretacji ich słów. Konserwatywny UK FAQ głosił bowiem, że imienną jest jak najbardziej, natomiast obrzydliwie liberalny US FAQ twierdził coś zupełnie przeciwnego! US FAQ jako absurdalny i głupi został oczywiście przez Listę Sędziowską zignorowany i zapomniany.

Sytuacja zmieniła się jednak kiedy dumni synowie Albionu postanowili dostosować się poziomem intelektualnym, do kowbojów znad Missisipi. Analogia, do prawa Kopenika-Greshama “pieniądz gorszy wypiera lepszy” - “FAQ gorszy wypiera lepszy” rzuca się w oczy ;) Skoro pojawił się więc oficjalny i zgodny sam ze sobą FAQ to volens nolens Lista Sędziowska podjęła decyzję o “odimiennieniu” SQ. Zapis ten nie wzbudził większych kontrowersji, ba został nawet pochwalony jako odchodzenie od “polhammera”. W tym momencie dyskusja o SQ powinna raz na zawsze (tzn. do wydania kolejnego FAQ :) ) się zakończyć.

Niestety tak jednak się nie stało. Wydarzenia ostatnich miesięcy, czyli seria spektakularnych sukcesów Herudaio dowodzącego armią kilku SQ wywołały prawdziwą panikę wśród polskich graczy. Na forum momentalnie pojawiła się grupa osób, której nieimienne SQ zaczęły nagle przeszkadzać. Zbieżność z sukcesami Marcina jest oczywiście czysto przypadkowa.. :)

Pozwólcie zatem, że zajmę się po kolei najczęściej przytaczanymi argumentami zwolenników imiennej Spider Queen, które miały świadczyć o tym, że Lista Sędziowska popełniła błąd.

Na kartkówkę ze stawonogów będzie jak znalazł :)

Klimat przez duże K

Wybaczcie, ale będę brutalnie szczery. Przychodząc na turniej klimat mam w głębokim poważaniu.
Naprawdę. Nazwijcie mnie powergamerem jeśli chcecie, nie dbam o to.

Swego czasu w battlowym środowisku znane było powiedzenie “Nie po to jadę na turniej 350km, żeby sobie tak po prostu pograć”. Mogę się pod tym w 100% podpisać. Jadąc na turniej składam rozpiskę, która wedle mojego przekonania ma szansę ten turniej wygrać. I nie zamierzam swoich decyzji, o tym co wystawić usprawiedliwiać wymyślanie bzdurnych historyjek, które miałyby mój wybór „uklimatycznić” (np. Outraiderzy i Gamling nie mają koni, bo w Rohanie wszystkie konie wybiła zaraza :P). Nigdy też nie tłumaczyłem swojej porażki nieklimatyczną armią mojego przeciwnika.

Jedyne ograniczenia jakie sobie nakładam, to takie, żeby moi przeciwnicy nie wspominali tej bitwy jako koszmaru. O ile gram z osobą, która da się pograć w sympatycznej atmosferze (do grupy tej należy jakieś 95% graczy) nie wykłócam się o milimetry, widoczność, pozwalam cofnąć ruchy itepe. Kiedy gram z dzieckiem/graczem początkującym nie masakruję go od razu, tylko daję mu trochę pograć przy okazji ucząc go zasad, a po przegranej bitwie tłumaczę co zrobił źle i udzielam wskazówek jak ma rozegrać następną bitwę. To właśnie jest dla mnie klimatyczna bitwa.

Jeśli chcę bitwy “klimatycznej”, tj. jak najbardziej zgodnej ze światem stworzonym przez Tolkiena, to przy składaniu rozpiski zastanowię się jak skomponować armie, żeby oddawała ona jak najbardziej ducha Śródziemia, zagram bitwę na stole z ładnymi makietami, zagram figurkami pomalowanymi na poziomie minimum tabletop (a nie wywołującymi odruch wymiotny koszmarkami malowanymi w trzy minuty „w trzy kolory”, żeby tylko były... ), zaproszę kolegów, otworzę piwko i będę się bawił niezależnie od tego czy wygram czy przegram. Ale to tylko czysto hobbystycznie, na turniej jadę po to żeby osiagnąć jak najlepsze miejsce. Tyle o mnie, teraz o Was.

Moi drodzy,

wykorzystujecie z pełną premedytacją klimat dla uzasadniania swojej decyzji o imienności dla przegiętych - Waszym zdaniem – SQ. To takie chwytanie się brzytwy przez tonącego...

Pozwólcie, że zapytam wprost: dlaczego gracie w tę grę? Przecież Wasze na wskroś klimatyczne dusze muszę cierpieć nieznośne katusze, kiedy pojawiacie się na pierwszym z brzegu turnieju!

Co zrobicie kiedy przyjdzie Wam zmierzyć się z armią, z która zgodnie z realiami świata walczyć nie powinniście? Elendil walczący przeciwko Sarumanowi, dwie armie elfów na jednym stole czy też pojedynek Gandalfa Białego z Gandalfem Szarym, to tylko pierwsze z brzegu przykłady “nieklimatycznych“ bitew. Nie musicie odpowiadać, pytanie było retoryczne.

Doskonale wiadomo, że przychodząc na turniej godzicie się na wszelkie ograniczenia i uproszczenia z niego wynikające. Zresztą w porównaniu ze wspomnianymi przykładami kilka SQ nie jest moim zdaniem czymś “nieklimatycznym”.

Denerwuje mnie ponadto również trend do sztucznego dzielenia istniejących armii, bądź takiego kształtowania list armii żeby pasował on wizji klimatu poszczególnych osób. Ja w swoich głosowaniach odnośnie list armii kieruję się przede wszystkim daniem możliwości stworzenia różnorodnych kombinacji, a nie “klimatem”. LOTR to gra bitewna, a nie układanie dioramki pod sceny z filmu/książki.

Pamiętajcie też, że z definicją klimatyczności jest jak nie przymierzając z ... - każdy ma własną :)

Każdy chce zostać Spidermanem :)

Magia statystyki

Kiedy czytam, że 2/3 polskich graczy jest za wprowadzeniem imienności SQ ogarnia mnie wesołość. Przeciwnicy pajączków mają najwidoczniej problemy z matematyką z zakresu szkoły podstawowej. Za imiennością SQ głosowało ok. 70 osób. W rankingu za zeszły sezon notowanych było ponad 650 osób. Łatwo więc policzyć, że za imiennością SQ opowiada się trochę ponad 10% graczy, a nie 2/3, prawda? Nawet jeśli założymy, że połowa graczy nie ma dostępu do sieci, bądź też nie uczestniczy w dyskusjach na forum, to okaże się, że za wnioskiem jest 20-25% graczy. Daleko tu do wspomnianych 2/3...Moim zdaniem większości graczy to najnormalniej w świecie nie obchodzi, a cała dyskusja została sztucznie rozdmuchana.

Zauważcie, że najgłośniejsi zawsze są ludzie wyrażający swoje niezadowolenie. Czy widzieliście kiedyś manifestacje z poparciem dla partii rządzącej? Ja sobie nie przypominam... Jakoś w telewizji zawsze pokazują tylko protestujących związkowców, stoczniowców, pielęgniarki....

Nie podoba mi się też bardzo, że kilka osób ( które nota bene do tej pory nie zorganizowały, ani nawet nie pomagały przy organizacji większej imprezy, ani też nie zrobiły NIC dla funkcjonowania LO) wciela się w rolę trybunów ludowych i z pomocą demagogicznych argumentów, z którymi w tym artykule się rozprawiam, próbuje stworzyć wrażenie, że Sędziowie LO to grupa niereformowalnych samozwańczych zgredów, którzy zjedli wszystkie rozumy i odrzucają słuszne postulaty Lotrowego Ludu. Do tego, że nigdy nie stworzymy regulaminu pasującego wszystkim doszedłem już lata temu, ale w dalszym ciągu wpienia mnie i zawsze będzie wpieniać, próba wylansowania swojej osoby przez tego typu populistyczne zagrywki.

Jak nie wiadomo o co chodzi, to chodzi o pieniądze

Za czystą demagogię uważam argument, że za SQ optują tylko ludzie, którzy nakupili sobie po kilka sztuk i teraz nie będą mogli ich używać. Podobnie zresztą było z argumentami za obcięciem outów – trzeba obciąć, bo mogą sobie na to pozwolić tylko bogaci gracze i jest to nie w porządku wobec biednych graczy, którzy nie pracują/nie dostają kilkuset złotych kieszonkowego. To tak rozkosznie polskie, że aż mi się niedobrze robi.

Moim skromnym zdaniem jeśli zdecydowaliście się na to hobby, to powinniście być świadomi kosztów. Gry bitewne do najtańszych nie należą i ten fakt jest powszechnie znany. Jeśli chcieliście mieć zbalansowane rozpiski za ten sam koszt w złotówkach, to polecam inny system: szachy. Może troszkę mało armii do wyboru: tylko “białe” i “czarne”, ale jaka sprawiedliwość!

Poza tym jeśli ktoś chwilę pomyśli zamiast obrzucać błotem lotrowych burżujów, niech weźmie kalkulator i policzy sobie koszt tej armii. Okaże się, że armia SQ wcale nie jest droższa niż np. typowa armia Gondoru na te punkty. To by było na tyle jeśli chodzi o argument “finansowy”.

UK GT

Bardzo fajnie jest, kiedy argumentując swój wniosek możemy podeprzeć się “oficjalnym” dokumentem. Nic więc dziwnego, że informacja o imienności SQ w UK GT rules packu spadła przeciwnikom SQ niczym gwiazdka z nieba. Dzięki temu ich starania nabrały w ich przekonaniu namaszczenia przez GW. Nie rozumiem jednak dlaczego...

Szczerze mówiąc jako Sędzia LO mam tenże rules pack w nosie i nie uważam go za źródło prawa.
Formalnie rzecz biorąc ma dokładnie taką samą moc prawną jak FAQ do EEGT, który możemy zredagować z Gicem siedząc w barze i racząc się przy tym piwkiem. Uwierzcie mi nie takie FAQ możemy popełnić :P Jeśli pisząc FAQ EEGT zadecyduję, że nie można grać nazgulami, to co zaczniecie domagać się, żeby w LO zbanować nazgule? Bądźmy poważni.

UK GT rules pack obowiązuje jedynie na tej imprezie i możemy go traktować jak kodeks piracki w “Piratach z Karaibów” - co najwyżej jako wskazówki, nie reguły :) Nie obchodzi mnie argument, że inne kraje tak przyjmują, żaden kraj nie ma tak rozwiniętej ligi jak my i z braku laku przyjmuje wszystko jak leci. Skoro to “oficjalne stanowisko GW” co za problem wrzucić to na oficjalną stronę – żaden. Są więc z całą pewnością jakieś przesłanki, aby tego nie robić.

Chciałem również zapewnić Was, że z chwilą zmiany UK FAQ Spider Queen automatycznie przestanie być bohaterem nieimiennym. Zadowoleni?

Wróg publiczny nr 1 oraz jego armia :)

Samograje, przegięcia - powinni tego zabronić!

Dochodzimy teraz do prawdziwych powodów petycji o uimiennnieniu SQ. Otóż w przekonaniu sygnatariuszy tej deklaracji jest ona po prostu “przegięta”. Wyszło szydło z worka...

Z całą pewnością zaliczam się do grona lotrowych dinozaurów, gram dłużej niż większość z Was i niejedno już na stołach widziałem. Byłem też świadkiem niezliczonych dyskusji (przeradzających się nieuchronnie w bicie piany) o tym jakie to dane rozpiski są „przegięte” i wygra nimi nawet dziecko. Małe przypomnienie jak to wyglądało, chronologia - mniej więcej – zachowana.

Mało kto pewnie pamięta, ale pierwszym „przegięciem”, którego nie dało rady pokonać była falanga uruk-hai :) tak, to prawda, zestaw tarcza i dwie piki, a nie daj Boże berserker + 2 piki, uważany był powszechnie za samograj gwarantujący każdemu zwycięstwo.

Elfy – wszyscy wiedzą jakie to elfy są przegięte, a już z Gil-galadem (od czasów nowej edycji), to ho-ho nie ma szans, można się poddać od razu. Temat przegiętości elfów, niczym Włodzimierz Ilicz Lenin, pozostaje zresztą wiecznie żywy :)

Mordor na Morannonach + trackerach, względnie Pelennor (morkowie + łuki haradu). Okrutne przegięcie nie ma co.... Co dziwne i warte podkreślenia w świetle dyskusji o SQ przegięciem godnym rozpoczęcia ogólnonarodowej dyskusji okazali się dopiero wtedy, kiedy Darulus poszedł po rozum do głowy skonwertował ich z plastikowych Minasów w liczbie ok 50 sztuk. Kiedy Morannoni pojawiali się na stołach w ilości 3-4 blisterków metali byli tylko dobrzy, kiedy pojawili się w hordowych ilościach stali się przegięci :)

Gondor - w konfiguracji wynalezionej przez Xięcia jako odpowiedź na morannonów, czyli na 20-30 fontannach i Gandalfie Białym na Gwaihirze (wtedy Monstrous Mount i tańszy o 50p.) Rozpiska zniknęła z turniejowych stołów wraz z Xięciem. Lud znalazł sobie kolejnego idola :)

Hobbici – któż nie pamięta oszałamiających sukcesów Ezekiela? Przykład zwycięzcy Ligi podziałał na wyobraźnie i tłumy naśladowców rozbiły świnki skarbonki i ruszyły do sklepów po setki niziołków. Wszyscy wieszczyli koniec Lotra, hobbici i wiaderko kości mieli wystarczyć, aby wygrać każdy turniej. I co? Na tegorocznych DF liczba armii hobbickich była wręcz powalająca (w grupie tej znalazł się i autor) mimo wszystko „ultraprzegięci” hobbici Dfów nie wygrali.

Outraiderzy - kiedy pojawili się outraiderzy miałem niesamowity ubaw patrząc na bezradne próby „odebrania” outom bonusowego mighta. Wszyscy tak biadolili, jakie to PG zamiast zastanowić się jak outów pokonać. A, że da się udowodniono to do dzisiaj po wielokroć. Zwłaszcza, że pojawił się Shadow Lord, aktualnie wróg nr 2 polskiego środowiska lotrowego (po SQ rzecz jasna).

W międzyczasie pojawił się jeszcze Okrutnie-Przegięty-Smok-Z-Którym-Nie-Da-Się-Wygrać. Owszem jest bardzo silny, ale na niewielką ilość punktów. Hmm... gdzie te smoki wygrywające wszystkie największe turnieje?

Teraz oczywiście przyszła kolej na SQ...

Warte zauważenia jest, że każde kolejne „ultaprzegięcie” powoduję niesamowitą wręcz deprecjacje poprzednich przegięć. Nagle okazuje się, że te poprzednie przegięcia to przy tym nowym to pikuś i da się z tym wygrywać (sic!) a dopiero to najbardziej aktualne to chodząca groza i w ogóle ło matko... Akurat teraz wszyscy zachłysnęli się możliwościami „Spajderkłinów” , szczególnie w połączeniu z Shadow Lordem. Za parę miesięcy ktoś wynajdzie coś innego i nagle okaże się, że kilka SQ to już może być, ale nowe przegięcie to absolutnie ;)

Pamiętajcie, że każda gra bitewna, to bardziej skomplikowana gra w kamień, papier, nożyczki.
Nie ma armii, która wygra z każdym, zawsze trafimy na armie, które nie sprawią nam większego problemu, zawsze też znajdzie się kilka kombinacji które pokonają nas bez trudu. A nawet jeśli ktoś kiedyś stworzy idealną rozpiskę, to zgodnie z prawem Murphy'ego pewnie zawiodą go kości ;)

Autor przygląda się Spider Queen w poszukiwaniu jej słabych punktów :)

Nie taki spajderkłin straszna jak ją malują

Zadajmy sobie proste pytanie: czego tak naprawdę się bać? Czy SQ rzeczywiście posiada tak niesamowite zdolności, że należy je ograniczać w ten sposób? Nie wydaję mi się,.

Moim zdaniem jest to jednostka wybitnie wręcz losowa, a także nie wybaczająca jakichkolwiek błędów podczas gry z choć trochę doświadczonym graczem.

Główną wadą SQ jest bardzo niska wartość obrony (zaledwie 4) co czyni je niezwykle podatnymi na zranienie. Nawet osłonięte przez SLa pająki muszą niezwykle uważać na ostrzał. Każdy łuk w grze rani SQ na 5+, a kusze na 4+. W walce wręcz przegrana, to w zasadzie prawie pewna minimum jedna rana. Z racji na dużą podstawkę łatwo jest SQ otoczyć a każde otoczenia to minimum 6 kostek raniących na 5+ lub 4+.

Brodlingi, co prawda dają bardzo duże możliwości taktyczne, ale należy pamiętać, że ich wypuszczenie odbywa się po wydaniu punktu woli, a te są nam niezbędne jeśli po drugiej stronie stołu czeka czarodziej, potrzebne będą także do pomagania sobie w testach męstwa. Nie można mieć omletu nie rozbijając jajka.

SQ muszą szarżować! Bez dodatkowego ataku i powalenia tracą większość ze swoich możliwości bojowych. Jeśli to one zostaną zaszarżowane, to z dużą dozą prawdopodobieństwa zginą.
Muszą więc wydawać potęgę na heroiczne ruchy, co z kolej powoduje, że mają ich mniej do wykorzystania przy rozstrzyganiu walki oraz heroiczne walki.

Bardzo często gracze zapominają, że SQ szarżując w trudnym terenie nie otrzymują bonusów z szarży. Owszem, ruszają się z pełną prędkością, ale bonusów z szarży nie otrzymują. Wystarczy więc wejść na ciężki teren i SQ już nie takie straszne.

Spider Queen zbyt odważne nie są (C4) dodatkowo – jako bohater - nie może ona korzystać ze Stand Fasta innych bohaterów, wystarczy więc doprowadzić taką armię do breaka (a trudne to nie jest – im więcej SQ tym mniej jednostek) i pozostałe pajączki prędzej czy później dadzą nogę.

Warto też pamiętać, że Herudaio to jeden z absolutnie najściślejszej czołówki (jeśli nie najlepszy) polskich graczy i potrafi wycisnąć z pająków 110% możliwości. I tak jak polski lotnik poleci nawet na drzwiach od stodoły, to Heru pokona większość z Was nawet armią umarłych albo nurn overseerami ;) Wypowiadanie się zatem o potencjalne armii patrząc przez pryzmat wyników Marcina jest co najmniej nieporozumieniem, jeśli nie sporym nadużyciem.

Dobre Rady Wujka Glora

Dla tych którym kombinować się nie chce Wujek Glor podaje na tacy kilka pomysłów na pokonanie budzącej powszechną grozę armii Heudaio i generalnie na radzenie sobie z dużą ilością SQ.

High Elfy – sprawa jest dość prosta mamy do wyboru dwóch megarzeźników: Gilgalada i Glorfindela Lord of the West (ich koszt to pi razy oko tyle co 4 SQ). Wyższy Fight w połączeniu z 3 punktami potęgi zapewnia nam bezproblemowe zwycięstwo w walce, a 3 punkty Woli (oraz magic resistance w przypadku Glora) pozwalają nam obronić się kilka tur przeciwko magii Shadow Lorda. Jeśli SLa nie ma, to SQ mogą jedynie zakwiczeć z przerażenia i uciekać całą grę, a nie podejmować walkę. Alternatywnie możemy wystawić jednego herosa do walki oraz jednego czarodzieja. Nie wspomnę już o tym, że nie tracimy mobilności w lesie, a SQ bonus z szarży tak :)

Angmar – spectry, spectry i raz jeszcze spectry! Ich siła polega na tym, że posiadają zasadę terror. Screen w postaci szeregu duszków skutecznie zatrzymuje szarżujące SQ (zwłaszcza kiedy w podbliżu jest Witch King). Pajęczaki, które oblewają odwagę stoją w miejscu, a tam są świetnym celem dla naszych łuków (nawet słabych orkowych), ew. Black Dartów Króla Nazguli. Shade również jest w stanie sporo namieszać ze swoim minus jeden na wygranie walki.

Hobbici – nawet jeśli SQ osłaniane są przez SLa, to 25-30 hobbickich łuków i tak powinno ściągnąć minimum 1 pająka. A potem już tylko paraliże (nawet hobbici ranią SQ na 5+) ew. blasty do walki. SL sobie nie pokozaczy w starciu z Gandalfem (różdżki mu nie złamie, a jego wola w końcu się skończy). Nie oszukujmy się 3-4 (zakładam, że jedna zejdzie) SQ nie wymordują 90+ hobbitów, chyba, że niesamowicie, ale to niesamowicie przyfarcą.

Smok – każda armia ze Smokiem może okrutnie sponiewierać SQ. Dzięki dużej podstawce może zaatakować nawet dwie pajęczyce w turze. Wyższy fight, terror i Magic Resistance, sprawiają, że jest on w stanie nawiązać równorzędną walkę z SQ, nawet przy obecności SL. Wystawiony wraz z dużą ilością mięska (np. gobosków) może spokojnie czekać za screenem z szeregowych jednostek i wybierać miejsce ataku. A jak już taki smok spadnie w SQ, to możemy ją śmiało zdejmować ze stołu.

Jeszcze bez Shadow Lorda, to były czasy...

Scenariuszem też można

Daleki jestem od tak drastycznych rozwiązań jak uimiennianie SQ w celu zbalansowania gry.
To tak jakby strzelać z armaty do wróbli – niby można, ale po co od razu podejmować takie działania. Sprytny organizator, którego gracze domagają się ograniczeń na SQ może tak napisać regulamin, aby utrudnić nieco życie wystawiającym hordę SQ i nie potrzebuje do tego żadnego FAQ ani uściślenia. Poniżej kilka pomysłów, które przyszły mi do głowy po zaledwie kilku minutach “tentegowania w głowie”, jestem pewien, że jesteście w stanie wymyślić też inne “przeszkadzajki” :)

maksymalny limit punktowy na bohaterów np. 250 to tylko 3 SQ bez Sla
cele sceariusza, które mogą być realizowane jedynie przez modele man-sized
krótkie strefy rozstawienia dające rundę więcej salwowania
zasady specjalne dla poszczególnych bitew np.:

“bohaterowie są zmęczeni”, każdy bohater rozpoczyna grę z punktem potęgi mniej. SQ z 1 mightem to popierdólka, a nie bohater ;)
wyłączenie światełka (jak na ostatnich DFach)

Oczywiście należy zachować zdrowy rozsądek i za bardzo się nie rozpędzać. Co za dużo to nie zdrowo.

Dobra, czas już kończyć mój wywód. Mam nadzieję, że choć części z Was uświadomiłem, że tak naprawdę nie ma czego się bać i pomogłem Wam w wyleczeniu się z arachnofobii ;) Armia kilu SQ nie jest wcale niepokonana, a z całą pewnością wprowadza na nasze stoły bardzo dużo kolorytu.

Z całej tej dyskusji płynie jeden pozytywny wniosek - znacząco rośnie zainteresowanie graczy ligą.
Odrzucenie jednej petycji nie powinno Was zniechęcać do dalszych działań w celu takiego jej kształtowania, aby bardziej odpowiadała Waszym potrzebom. Jestem przekonany, że na tej petycji się nie skończy, a mym wszystkie rozsądne projekty z radością będziemy mogli wprowadzać w życie, czego sobie i Wam życzę.

Pozdrawiam serdecznie,

Michał “Glorfindel” Molenda