Mitril Poleca

Jak obrabiać fotografie figurek?

Artykuł ten jest nieco rozbudowany, dlatego dla wygody czytelnika podzieliłem go na pięć niezależnych od siebie części. Poprowadzę was krok po kroku przez najważniejsze etapy obróbki cyfrowych fotografii, zaczynając od kilku słów teorii, poprzez konfigurowanie stacji roboczej, podstawy edycji obrazu, publikację projektu i dodawanie dodatkowych efektów.

Prezentując przykłady i opisy zmian na zdjęciach, wszystkich modyfikacji dokonywałem w programie Adobe Photoshop, wersja CS3. Jeśli jednak nie dysponujecie pełną wersją tego narzędzia (kosztującego w wersji ‘słabszej’ bagatela ponad 1500 zł) zachęcam do ściągnięcia trzydziestodniowej wersji testowej*, która nie posiada żadnych technicznych ograniczeń w stosunku do oryginału, a więc idealnie nadaje się dla grafika-amatora, którego jedynym zadaniem jest poprawa wyglądu figurek przed opublikowaniem na forum.

Link do wersji trial Adobe Photoshop CS3 Extended (457,33 MB):
http://www.idg.pl/ftp/pc_14915/pc.html

Link do pierwszej części artykułu, "Jak robić zdjęcia figurek":
http://www.mitril.pl/mitril-poleca/id136,Ty-mnie-mieczem-bodziesz-a-ja-Ci-zdjecie-robie...-czyli-jak-fotografowac-figurki.html

Dlaczego opisuję tylko Photoshopa? Po pierwsze, jeśli dołączałbym również opisy do innych programów, artykuł znacznie by się rozrósł; po drugie, Photoshop jest po prostu najlepszy i bardzo wygodny, a większość programów bazuje na jego rozwiązaniach; to taki Bóg dla grafików – aż dziw, że nie potrafi zrobić kawy :)

Jeśli dysponujesz inną wersją Photoshopa – nie przejmuj się, większość funkcji jest podobna w każdej wersji programu.

*Jednym z podstawowych ograniczeń wersji trial jest zakaz zarabiania na wykonywanych projektach – warto wziąć to pod uwagę, jeśli zajmujemy się np. profesjonalnym malowaniem figurek, a w cenę wliczamy również obrobienie fotek modeli klienta.

• Bitmapa, piksel i głębia koloru
  Patrząc z pewnej odległości, każde cyfrowe zdjęcie zdaje się być ładnym, odpowiednio zabarwionym fragmentem naszego pulpitu; po powiększeniu nietrudno jednak dostrzec, że coś co uważaliśmy za jednolity element, składa się w rzeczywistości z milionów maleńkich kwadracików – zwanych pikselami – rozmieszczonych wzdłuż osi pionowej i poziomej na siatce nazywanej bitmapą.
  
  
  
  
  
  
  Kolor każdego punktu (piksela) jest na siatce opisywany oddzielnie, za pomocą tylko trzech kolorów składowych: czerwonego, niebieskiego i zielonego.
  W obrazie cyfrowym poziom intensywności każdej barwy składowej mieści się w identycznym zakresie, od 0 do 255 (istnieje zatem 256 możliwych wartości). Gdy tworzony jest piksel, opis koloru zawiera informacje o każdej z jego składowych, np.: R (red): 121, G (green): 234, B (blue): 176. Liczba możliwych do uzyskania kolorów wynosi zatem ponad 16,7 mln (256³) – wystarczająco dużo, by zapewnić ludzkiemu oku pełną paletę barw.
  
  
  Ciekawostka: większość nowoczesnych telefonów komórkowych dysponuje wyświetlaczami zdolnymi pokazywać „marne” 262 tys. kolorów, czyli 64 razy mniej :)
  
  
  
  

• Tryby obrazu
  
  
  • RGB (Red, Green, Blue)
    Tryb RGB jest standardowym trybem obrazów otrzymywanych z aparatów cyfrowych czy skanerów. Według danych www.google.com obrazy red-green-blue stanowią 86% wszystkich zdjęć w Internecie – są po prostu najlepsze do wyświetlania w sieci, ze względu na ogromną paletę barw (16,7 mln), bogatą możliwość edycji kolorów i kompatybilność z wszystkimi monitorami komputerowymi.
    
    
  • CMYK (Cyan, Magneta, Yellow, blacK)
    Tryb ten, używany głównie przez profesjonalistów i większe firmy, został stworzony dla wyeliminowania różnic w odwzorowaniu barw na płaszczyźnie komputer-drukarka, ma zatem zastosowanie w przypadku wydruków. 16,7 mln barw RGB drukarka po prostu nie potrafi obsłużyć, co powoduje tworzenie przekłamań na papierze; oferujący znacznie uboższą paletę CMYK pozwala na uzyskanie w wydrukach dokładnie takich kolorów, jakie są zamierzone.
    
    
  • Skala szarości (tzn. tryb walorowy)
    Otrzymywany bezpośrednio z aparatu lub odpowiednio skonwertowany na odcienie szarości, tryb walorowy zawiera pojedynczy kanał czerni o 256 stopniach jasności (od 0 do 255), przypomina więc czarno-biały film. Pliki w takich odcieniach stosowane są głównie w fotografii artystycznej, dla uzyskania odpowiedniego klimatu lub zaakcentowania pewnych elementów zdjęcia.
    
    

Ciekawostka: Pliki walorowe zajmują trzykrotnie mniej miejsca od pełno kolorowych plików RGB.

• Formaty plików
  Oczywiście wszystkie dane dotyczące zdjęcia muszą być gromadzone w aparacie za każdym razem, gdy wykonywane jest zdjęcie, dlatego producenci cyfrówek stosują wymyślne matematyczne algorytmy zmniejszające rozmiar danych, aby pomieścić więcej zdjęć na karcie pamięci.
  Istnieje kilka różniących się od siebie sposobów zapisu danych – warto znać podstawowe informacje na temat każdego z nich, aby w pełni wykorzystywać możliwości aparatu i komputera w zależności od przeznaczenia fotografii.
  
  
  • JPEG i JPEG 2000
    Opracowany przez grupę specjalistów od technik rejestracji i obróbki obrazu zwaną Joint Photographic Experts Group, format JPEG – jako chyba najbardziej uniwersalny z formatów graficznych – jest powszechnie stosowany w aparatach cyfrowych. JPEG został wymyślony aby zmniejszyć objętość danych obrazu bez znaczącej szkody dla jej fotograficznej jakości. Osiągnięto to poprzez rozłożenie informacji o barwie na całe grupy pikseli, redukując potrzebę odrębnego opisywania barwy każdego z nich. Wadą tej metody jest utrata jakości, w zamian za oszczędność miejsca na dysku, a im jest ona większa, tym gorsza jakość obrazu. Fotografie w Internecie są zwykle JPEG-ami, gdyż ich mały rozmiar sprawia, że ładują się dość szybko na stronę. Większość aparatów cyfrowych umożliwia wybranie dla formatu JPEG co najmniej trzech opcji jakości, różniących się stopniem kompresji.
    Najnowszym osiągnięciem jest format JPEG 2000, który umożliwia określenie różnych stopni kompresji dla poszczególnych partii obrazu. To sprytne rozwiązanie można wykorzystywać do uzyskiwania maksymalnej jakości w najbardziej istotnych obszarach obrazu, w miejscach mniej ważnych pozostawiając silniejszą kompresję.
    
    
  • GIF
    Format GIF, czyli Graphic Interchanged Format, został opracowany przez firmę CompuServe wyłącznie do zastosowań sieciowych. Pliki GIF nie nadają się do wydruków, a jedynie do wyświetlania na monitorze, gdyż mają mocno ograniczoną paletę kolorów – podczas zmiany zapisu pliku JPEG na GIF szesnaście milionów kolorów zostaje jakimś cudem upchnięte w paletę 256 barw (8 bitów).
    Tak znaczne zredukowanie ilości barw przekłada się na znacznie mniejszy rozmiar wynikowego pliku i bezpowrotną utratę fotograficznej jakości zdjęcia.
    Gify są raczej używane w przypadku obrazów graficznych o ostrych konturach, takich jak logo czy przyciski, niż w zdjęciach złożonych z zaawansowanych przejść barwnych.
    
    
  • PSD
    Domyślny roboczy format Photoshopa umożliwia zapis w pliku dodatkowych elementów obrazu, włączając w to warstwy, kanały, ścieżki czy nawet opisy i dźwięki.
    Format PSD znakomicie nadaje się do zapisania nieukończonej jeszcze pracy, gdyż do ważnych decyzji można wrócić w późniejszym czasie bez żadnych konsekwencji.
    Plik Photoshopa jest bezstratny (brak kompresji) co niesie ze sobą bardzo duży rozmiar wynikowego pliku, zwłaszcza w przypadku złożonych projektów z wieloma warstwami. Obrazów o rozszerzeniu .psd nie da się jednak opublikować w Internecie – ten komercyjny format potrafi obsłużyć tylko Photoshop i kilka programów, które uzyskały na to licencję. Z tego powodu aby móc zaprezentować innym swoje dzieło należy po zakończeniu prac zapisać projekt do innego formatu, np. JPEG czy GIF.
    
    
  • PNG
    PNG (Portable Network Graphics) został opracowany w 1995 roku jako konkurencja dla formatu GIF, i według producenta miał szybko stać się jego następcą; przemawiały za tym jego dobre parametry, mniejszy wynikowy rozmiar, możliwość użycia kanału Alpha (sterującego przezroczystością) oraz obsługa warstw.
    W rzeczywistości PNG stanowi niewielki procent internetowych obrazków, głównie ze względu na konflikty z przeglądarką Internet Explorer (kontrolującej rynek przeglądarek w tamtych czasach), która nie obsługiwała jego największych zalet jeszcze w wersji 7.0.
    
    
  • PDF
    Innowacyjny plik PDF (Portable Document Format) opracowany przez firmę Adobe jest unikalnym formatem, który można łatwo przesłać siecią i odczytać poprzez bezpłatnie udostępniane oprogramowanie o nazwie Acrobat Reader. Międzyplatformowe pliki PDF (są obsługiwane przez wszystkie systemy operacyjne), charakteryzujące się niewielkimi rozmiarami, stały się standardowym sposobem rozpowszechniania wysokojakościowych dokumentów, gotowych do pobrania i wydrukowania.
    
    
  • RAW
    Format RAW (ang. „surowy”, „nieobrobiony”), jest bezpośrednim obrazem z matrycy aparatu, a zatem nie jest poddawany żadnej kompresji czy obróbce danych. RAW często określa się hasłem „cyfrowy negatyw”, gdyż jest nieco podobny do kliszy fotograficznej.
    Pliki o tym rozszerzeniu charakteryzują się najlepszą możliwą do uzyskania jakością obrazu; ze względu jednak na opisywanie z osobna każdego piksela w pełnej, ponad szesnastomilionowej palecie barw, przyjmują one ogromne, co najmniej kilkudziesięciu megabajtowe rozmiary.
    

2. „Paaanie, a jak mi się chomiki przegrzeją?” – konfigurowanie stacji roboczej.

Ścieżka do ustawień monitora:

 a) Kalibracja monitora

• Barwy
  W zależności od klasy monitora mamy do wyboru różnorodne palety wyświetlanych barw, przy czym najczęściej są to:
  
  • 256 barw (8 bitów)
  • 65,5 tys. barw (16 bitów)
  • 16,7 mln barw (32 bity)
  Nie jest najlepszym pomysłem oglądanie fotografii cyfrowych w mniej niż tysiącach kolorów; jeśli pozwalają nam na to możliwości komputera, najlepiej zdecydować się na najwyższą wartość.
  
  
• Rozdzielczość monitora
  Karta graficzna komputera zwykle pozwala nam wybrać jedną z kilku możliwych rozdzielczości ekranu, wyrażonych w pikselach. Wysoka rozdzielczość zapobiega konieczności przewijania ekranów, ale sprawia że mniejsze ikony czy litery stają się słabo widoczne. Warto tutaj poeksperymentować, aby dobrać optymalną dla siebie rozdzielczość.
  
  
• Odświeżanie
  Wartość odświeżania definiuje liczbę wykonywanych przez monitor wyświetleń obrazu w czasie trwania jednej sekundy. Tutaj zasada jest prosta – im więcej, tym lepiej. Niskie wartości powodują efekt „smużenia” obrazu, co bardzo męczy wzrok podczas korzystania z komputera. Komfortowe dla ludzkiego oka ustawienia odświeżania zaczynają się od 70 Hz.
  
  
• Dbałość o monitor
  Podobnie jak obiektywy aparatów, monitory gorzej oddają barwy jeśli są wysmarowane tłustymi odciskami palców lub zakurzone. Nigdy nie dotykaj ręką powierzchni monitora odpowiedzialnej za wyświetlanie obrazu – jego delikatna powłoka może łatwo ulec zniszczeniu lub zadrapaniu.
  Jeśli kurz i brud się pojawi, zetrzyj go używając odpowiednich środków do czyszczenia monitorów (np. w sprayu), a następnie wypoleruj całą powierzchnię suchą, najlepiej antystatyczną szmatką.

b) Wydajność oprogramowania

Po zainstalowaniu oprogramowanie graficzne może wymagać lekkiego „podkręcenia” w celu zwiększenia wydajności; aby poprawić sobie komfort pracy wystarczy przejść przez okno preferencji programu.

Dwa najistotniejsze zagadnienia dotyczące pamięciochłonnych aplikacji typu Adobe Photoshop są związane z dyskami roboczymi oraz przydzielaniem pamięci operacyjnej RAM, dzielonej pomiędzy system operacyjny i aktywne aplikacje.

• Przydzielanie pamięci RAM w Photoshopie
  Po uruchomieniu produktu Adobe wybierz z menu głównego zakładkę Edit (Edycja), następnie Preferences (Preferencje) » Performance (Wydajność).
  
  
  
  
  
  
  W przypadku aplikacji graficznej, na jej działanie zaleca się przydzielenie pamięci minimum pięć razy większej od zajmowanej przez największy projekt. Jeśli zajmuje on np. 30 MB, pamięć RAM dla Photoshopa powinna wynosić co najmniej 150 MB (oczywiście im więcej tym lepiej; nie należy jednak przesadzać, gdyż zapewne spowoduje to działanie całego systemu).
  Photoshop sam sprawdza rozmiar zainstalowanej pamięci i podaje proponowany, optymalny zakres ustawień.
  
  
• Przydzielanie pamięci RAM w Windowsie XP
  Po uruchomieniu systemu z menu ‘Start’ wybierz opcję ‘Panel sterowania’, następnie ‘System’ (lub ‘Wydajność i konserwacja » System’) » ‘Zaawansowane’ » ‘Wydajność - Ustawienia’ » ‘ Zaawansowane’
  
  
  
  
  
  
  Znajdują się tutaj opcje pozwalające wybrać priorytety w przydzielaniu pamięci RAM – mogą to być aktywne aplikacje albo bufor systemowy. Przy rozpoczynaniu prac nad zdjęciem zdecydujmy się na pierwsze opcje.
  
  
• Ustawienia ‘History’
  Jedną z ważniejszych i najbardziej przydatnych funkcji Photoshopa jest panel Historii, umożliwiający w czasie pracy powrót do wcześniej wykonywanych operacji; lista ta zawiera od kilku do kilkuset (w zależności od ustawień) ostatnio dokonywanych zmian, opisanych słowami kluczowymi dla łatwiejszego odszukania konkretnej pozycji. Dłuższa zawartość panelu Historii pozwala na swobodne, niejako bezkarne dokonywanie modyfikacji na obrazie – nawet jeśli coś pójdzie nie tak, możemy ‘cofnąć się w czasie’ do poprzedniej konfiguracji.
  Ustawienia Historii znajdują się w tym samym menu co opcja zmiany RAM-u (Performance) – opcja ‘History States’.
  Czym dłuższa Historia, tym więcej zasobów systemowych zużywa.

3. Jak zawstydzić GW czyli podstawy edycji obrazu

Wypełniony po brzegi narzędziami do twórczej manipulacji pasek narzędziowy jest pierwszym portem, do którego trzeba zawinąć przy korzystaniu z Photoshopa.

Nie będę omawiał tutaj wszystkich narzędzi, a jedynie te, które będą przez nas najczęściej używane i niezbędne. Pozostałe musicie zatem odkryć sami; uwierzcie – to świetna, choć czasochłonna, zabawa :)

  Marquee Tool (skrót klawiszowy – M)
Pod jednym przyciskiem są schowane cztery narzędzia do zaznaczania i wszystkie służą do wykonywania geometrycznych selekcji w obszarze obrazu. Zaznaczenia prostokątne i eliptyczne mogą mieć wstępnie ustalone rozmiary oraz współczynniki kształtu.

Move Tool (V)
Narzędzie do przesuwania, w kształcie strzałki, jest używane do przeciągania selekcji, prowadnic, wklejonych elementów czy warstw na odpowiednie miejsca. Warto zapamiętać skrót na klawiaturze – jest to najczęściej używane narzędzie.

Lasso Tool (L)

Narzędzia lasso używa się do odręcznego rysowania kształtów selekcji. Do wyboru są trzy rodzaje narzędzia: odręczne, wielokątne i magnetyczne (bazujące na różnicach w kolorach pikseli).

Magic Wand Tool (W)

‘Różdżka’ wybiera w obrazie piksele o podobnym kolorze, jak magnes opiłki żelaza. Jej siłę, czyli jak kto woli – tolerancję, można wybrać w skali od 0 (tylko piksele o identycznej barwie) do 255 (wszystkie piksele). Jest to świetne narzędzie, jeśli nasz obraz ma twarde krawędzie, albo nie mamy czasu na dokładną, ręczną selekcję.

Gradient Tool (G)

W celu szybkiego wypełnienia kształtu lub zaznaczenia aktualnie wybraną barwą najlepiej użyć popularnego ‘wiadra z farbą’.

Blur Tool (R)

Podobnie jak filtry wyostrzające lub rozmywające na większych obszarach obrazu, tak narzędzia Sharpen i Blur są przydatne do poprawiania mniejszych fragmentów. Ich działanie polega na poruszaniu myszą nad konkretnym fragmentem obrazu – będzie on stopniowo wyostrzany lub rozmywany, aż do momentu puszczenia lewego przycisku.

Pen Tool (P)

Precyzyjne narzędzie do selekcjonowania i wycinania złożonych kształtów, narzędzia grupy Pen są trudne do opanowania, albo umiejętnie użyte zapewniają rezultaty najwyższej jakości, jako alternatywa dla niedoskonałego narzędzia Lasso Tool.

Type Tool (T)

Teksty w Photoshopie mogą być bardzo precyzyjnie modyfikowane za pomocą narzędzia Type Tool, umożliwiającego m.in. zmianę kierunku tekstu czy odstępów między znakami i akapitami.

Zoom Tool (Z)
Podczas pracy na małych obszarach zdjęcia narzędzie Zoom pozwala powiększać i pomniejszać obraz w jego własnym oknie.

Foreground/Background Tool

Próbniki koloru narzędzia i tła definiują aktualne robocze kolory do malowania i innych zadań edycyjnych. By przywrócić kolory domyślne – czarny i biały – kliknij na dwa maleńkie kwadraciki o tych barwach w lewym dolnym rogu.

a) Czym są warstwy?

Początkowo wszystkie cyfrowe obrazy uzyskane ze skanera czy aparatu umieszczone są na pojedynczej warstwie, zwanej warstwą tła. Jak większość dwuwymiarowych materiałów ilustracyjnych ma ona kształt prostokąta, jest spójna, może być powiększana lub pomniejszana. Jednak w celu bardziej złożonej edycji i realizacji efektownych projektów montażowych, cyfrowe obrazy można umieszczać i gromadzić w różnych, ułożonych w stos, warstwach, podobnie jak karty w talii.

W oknie wielowarstwowego dokumentu użytkownik może dokonywać bardzo wyrafinowanych operacji dzięki tworzeniu i modyfikowaniu zależności pomiędzy poszczególnymi warstwami w stosie.
Ujemną stroną korzystania z warstw jest wzrost objętości pliku, gdyż każda dodatkowa warstwa dwukrotnie zwiększa jego rozmiar. Po zakończeniu edycji, wielowarstwowe obrazy należy ‘spłaszczyć’ poprzez zapisanie ich do innego formatu, np. JPEG.

Po każdorazowym wykonaniu komend kopiowania i wklejania automatycznie jest tworzona na palecie Warstw nowa warstwa – podobna sytuacja powtarza się przy tworzeniu np. tekstu.
Poszczególne elementy stosu są nazywane po prostu Warstwa 1, Warstwa 2 itd., ale opisy te można łatwo przemianować, by nazwy lepiej odzwierciedlały rzeczywistość, poprzez dwukrotne kliknięcie na ikonie warstwy.

Pozycję , jaką zajmuje warstwa w stosie, można również zmienić w dowolnym momencie, poprzez jej przeciągnięcie powyżej lub poniżej innych warstw w panelu Layers.

Początkowo wszystkie warstwy są nieprzezroczyste i zasłaniają warstwy leżące poniżej, ale można to zmienić, wycinając w nich otwory albo modyfikując stopień Krycia (Opacity).


Dalsze kroki będziemy wykonywać już w praktyce, na konkretnym obrazie. Spróbujmy razem obrobić poniższe zdjęcie Gandalfa, Aragorna i Gimliego, tak, aby poprawić jego wygląd i przygotować do publikacji.

b) Obroty, selekcja i przycinanie

Otwórzmy wybrane zdjęcie w Photoshopie. Pierwszą rzeczą, od której zaczniemy, będzie powielenie (zduplikowanie) warstwy tła. W tym celu kliknijmy jedyną istniejącą warstwę prawym przyciskiem myszy, wybierając opcję ‘Duplicate Layer’. Zawartość tła zostanie pojawi się na nowej, skopiowanej warstwie – będzie się ona znajdować nad warstwą początkową.
Po co to robimy? Po pierwsze – dolna warstwa otworzonego zdjęcia jest zawsze zablokowana, co symbolizuje ikona kłódeczki obok jej nazwy (nie można dokonywać na niej żadnych zmian). Po drugie i co ważniejsze – dolna warstwa posłuży nam jako kopia początkowego obrazu, do której zawsze możemy wrócić gdyby coś poszło nie tak, lub aby po prostu sprawdzić dotychczasowe zmiany.

Następnie, jeśli stwierdzamy, że zdjęcie nie wyszło nam zbyt prosto (lekki przechył aparatu w momencie robienia zdjęcia), musimy obrócić obrazek dla zgodności z pionem i poziomem. W tym celu wybierzmy Edit » Free Transform (Ctrl + T) i zbliżmy kursor myszy nieco powyżej jednego z rogów – powinna wyświetlić się ikonka skrzyżowanych pod kątem 90 stopni strzałek; klikając i poruszając myszą możemy zmienić rotację obrazu do prawidłowej wartości.

W tym kroku musimy uruchomić nieco naszej artystycznej weny i zdecydować się, jaką część obrazka opublikujemy, albo inaczej – jakich elementów się pozbyć.
Zdecydujmy się na narzędzie Rectangular Marquee Tool (M), aby uzyskać prostokątny kadr pod przyszły obrazek. Kliknijmy w wybrane miejsce zdjęcia i przeciągnijmy myszą w dowolną stronę – efektem jest tworzone zaznaczenie; próbujmy wielokrotnie, aż selekcja obejmie tą część obrazu, która jest szczególnie pożądana.

Zdjęcia otrzymywane z nowoczesnych aparatów są obecnie bardzo duże, zdecydowanie za duże dla wyświetlenia ich w sieci – musimy zatem odpowiednio pomniejszyć nasz projekt, w zależności od przeznaczenia (optymalnym rozmiarem są zazwyczaj obrazki 800x600 lub 640x480 px).
Mając wziąć aktywne zaznaczenie z poprzedniego kroku, używamy Ctr+c albo skopiować zaznaczony obszar, następnie Ctrl+n aby utworzyć nowy dokument o zaproponowanych przez Photoshop rozmiarach (równych skopiowanemu obrazowi) i w końcu Ctrl+v aby umieścić go w utworzonym projekcie.

Rozpoczynamy zatem pracę nad nowo utworzonym obrazkiem. Poprzedni projekt, zawierający oryginalny obrazek, można już zamknąć bez zapisywania zmian.

Wybierzmy opcję ‘Image Size’ (Alr+Ctrl+i) z menu ‘Image’. W oknie dialogowym jakie się wyświetli kluczowa jest opcja Width (szerokość) i Height (wysokość) – wpiszmy tam zamierzone wartości. Uwaga – opcja chroniąca proporcjonalność ‘Constrain Proportions’ powinna być cały czas włączona.

Otrzymujemy zatem skadrowany obraz, dopasowany rozmiarem do powszechnych zastosowań.

c) Usuwanie zbędnych pikseli

Naszym następnym celem staną się zbędne piksele dookoła ruin, mianowicie zarysy okiennego parapetu, ścian i firanki; zanim jednak zabierzemy się za ich anihilację ( :) ), już na tym etapie dodajmy do projektu tło, dla ładniejszego zobrazowania zmian.

Utwórzmy nową warstwę (Shift+Ctrl+N), nadając jej nazwę ‘tło’. Następnie ustawmy kolory narzędzia Foreground/Background Tool na biały i niebiesko-szary (#8197a4).

Mamy już wybrane dwa skrajne kolory, które posłużą nam do utworzenia gradientu tła. Kliknijmy zatem ikonę narzędzia Gradient Tool (G), upewniając się, że zostało wybrane właściwe wypełnienie z menu tego narzędzia.

Następnie po prostu kliknijmy myszą na górnej krawędzi obrazu, przeciągając ją do dolnej – spowoduje to rozciągnięcie tła na całe zdjęcie. W panelu ‘Layers’ ustawmy warstwę ‘tło’ poniżej warstwy z obrazkiem. Przestanie ona być widoczna, gdyż przykryje ją nasze zdjęcie.

Przejdźmy zatem do sedna etapu, czyli usuńmy niepotrzebne fragmenty obrazu. Zdecydujmy się na narzędzie Polygnotal Lasso Tool (doświadczeni mogą używać do tego celu Pen Tool), po czym klikając na krawędziach obszarów od usunięcia, stwórzmy selekcję.

Upewnijmy się, że na panelu ‘Layers’ zaznaczona jest warstwa z obrazkiem, po czym naciskając Ctrl+x wytnijmy niepożądany element.
Zabawę z selekcjami kontynuujmy do momentu pozbycia się wszystkich elementów zbędnego tła.

d) Regulacja poziomów czerni, kontrastu i barw

Czas na poprawę kolorystyki obrazka. Wybierając z menu ‘Image’ » ‘Adjustments’ opcje ‘Auto Levels’, ‘Auto Contrast’ i ‘Auto Color’ możemy zdać się na Photoshopa, który sam (najczęściej prawidłowo) dobierze wszystkie najważniejsze ustawienia. Jeśli nadal będziemy uważać, że nie wszystko jest tak jak być powinno, opcjami ‘Levels’, Brightness/Contrast’ oraz ‘Color Balance’ bardzo precyzyjnie dobierzemy spełniające wymagania ustawienia.
Co ważne – korzystając z powyższych opcji nadal możemy używać Lasso Tool do wybierania elementów obrazka, które mają być zmieniane, resztę pozostawiając bez zmian! Tak właśnie zrobiłem z drzewem ustawionym na pierwszym planie, którego prawa część wydawała mi się zbyt ciemna – tą rozjaśniłem, dla reszty obrazka używając innych ustawień.

e) Efekty nastawiania ostrości

Większość zdjęć po skalowaniu traci sporo na swojej ostrości, tymczasem element ten ma bardzo duży wpływ na postrzeganie obrazu.
Ostrość możemy, podobnie jak ustawienia barw, ustawiać wyłącznie na zaznaczony Lasso Toolem obszar.

Główne ustawienia ostrości znajdują się na karcie Filter, w podmenu Sharpen. Warto wypróbować zainstalowane tam opcje, jednakże należy je stosować z umiarem.

f) Naturalność i maskowanie wad na zdjęciu

Często zdarza mi się, że po zgraniu zdjęć na komputer zauważam na fotografowanych przedmiotach brud i kurz, lub jak w przypadku zdjęć figurek – odpryski farby. Usterki te wyglądają później na monitorze po prostu brzydko, warto więc pozbyć się ich na etapie edycji.

Przykładem jest podstawka drzewa, której eksploatacja spowodowała oderwanie się warstwy farby. Biała plama umieszczonego wewnątrz styropianu rzuca się w oczy, kopiując więc fragment umieszczony obok i wklejając go na miejsce defektu, w prosty i szybki sposób pozbyłem się problemu.

g) Praca z tekstem

Zasadniczo nie będę się tutaj specjalnie rozpisywał – został już wyrobiony pewien standard (m.in. przez takie pakiety jak Office) dla możliwości edycji tekstu, a Photoshop trzyma się ustalonych trendów i w niczym im nie ustępuje.
Po kliknięciu ikony Type Tool (T) należy rozciągnąć na obrazie zaznaczenie (podobnie jak w przypadku Lasso), po czym w utworzonym polu można wpisywać tekst. Zatwierdzony opis można później edytować za pomocą zaawansowanych opcji Paragraph i Character.

h) Tworzenie ramek

Do ukończonego projektu warto dodać ozdobną ramkę – wpłynie to na przyjemne dla oka odseparowanie obrazka od reszty strony.
Ja najczęściej stosuję proste, jednokolorowe obrysy wokół całego zdjęcia (najczęściej białe lub ciemno-szare), jednak nic nie stoi na przeszkodzie aby w proces ten włożyć więcej inwencji twórczej.
W Internecie jest mnóstwo bogato opisanych poradników dotyczących tworzenia wyspecjalizowanych ozdobnych ramek.

Na tym etapie nasze zdjęcie jest już gotowe, efektu napewno nie musimy się wstydzić.

Warto również wspomnieć w paru słowach gdzie umieścić zapisane w formacie np. JPG nasze zdjęcia. O ile strona na której chcemy wrzucać obrazy nie posiada takiej opcji, musimy sami zatroszczyć się o hosting naszych obrazków. Na szczęście w sieci istnieje mnóstwo darmowych usługodawców oferujących swoje serwery, do najpopularniejszych należą http://imageshack.us i http://fotosik.pl – obie te strony są bardzo łatwe w obsłudze, wystarczy wskazać lokalizację do pliku i nacisnąć jeden przycisk, do tego oferują spore ilości zaawansowanych opcji, z tworzeniem katalogów, zmianami rozmiarów obrazka i specyficznymi linkami do różnych zastosowań włącznie.

Przy okazji – na forum Mitrila już w czasie pisania postu można wrzucać plik, wystarczy wskazać odpowiednią ścieżkę w formularzu.

Z jednej strony pluję sobie w brodę, że nie opisałem wszystkich możliwości edycji obrazu, w ryzach utrzymywało mnie jednak sumienie, które przypominało, że jest to poradnik na stronę bitewniaka, a nie portalu graficznego; z drugiej proszę o wybaczenie, jeśli długość i rozmiary artykułu wydają wam się niepokojąco duże :)

Dziękuję za zainteresowanie i jak zawsze proszę o uwagi i komentarze :)

Życzę wam powodzenia podczas obróbki własnych zdjęć; w razie pytań "jak obrabiać fotki figurek?" - służę pomocą.

Pozdrawiam,

Łukasz 'luckero' Malinowski