Konkursy Mitrila

- Kobiety! - rzucił zniecierpliwiony Elrond. Rada miała zacząć się przed południem i choć słońce wyraźnie kierowało się ku Górom Mglistym, wciąż czekano na Ärgernę.

- Cześć chłopcy! Chyba się nie spóźniłam? - wyszeptał zza drzwi słodki głos, który wyrwał wszystkich z ich dotychczasowych zajęć i zwrócił spojrzenia w kierunku, skąd dochodził.

Ich oczom ukazała się piękna postać. Na jej widok wszystkich natychmiast opuściły gniew, zniecierpliwienie i niechęć do kobiet. Gandalf zakrztusił się zielem z palonej fajki, Gimli i jego ojciec, Gloin, zaczęli nerwowo pocierać drzewce swoich toporów, Boromir porównał ją w myślach do smukłych wież Białego Miasta, hobbici utkwili wzrok nieco wyżej niż na wysokości swoich oczu. Nawet Elrond, który widział Ärgernę już nie raz, uśmiechnął się. Tylko Legolas spojrzał gardzącym wzrokiem, prychnął z cicha, i z widocznym zachwytem wrócił do obserwacji Boromira.

W istocie, on jedyny nie zwrócił większej uwagi na Ärgernę, uchodzącą za najpiękniejszą kobietę chodzącą po świecie stworzonym przez Valarów. Jej ciemne oczy, długie, falowane, kruczoczarne włosy i śniada cera kontrastowały z jasnym kolorem sukni, która ukrywała pod sobą miłe kształty, przypominające Frodowi bułeczki zjedzone na śniadanie. Ärgerna weszła na salę obrad i obeszła stół tak, jakby chciała każdemu dać okazję dokładnie się jej przyjrzeć. W końcu zajęła miejsce naprzeciw Boromira.

Głos zabrał Elrond:

- Jak wiecie, Nieprzyjaciel zbiera siły na Wschodzie. Jego słudzy i sprzymierzeńcy rozproszyli się w poszukiwaniu Pierścienia...

Reszty słów Ärgerna nie usłyszała. Miała dość życia jako Strażniczka, chciała się ustatkować, mieć męża oraz dzieci; w jej głowie krążyły myśli charakterystyczne dla starej panny. Wodziła więc wzrokiem po zebranych w poszukiwaniu ewentualnego męża.

„Gandalf? Za stary, pewnie już nie daje rady. Krasnoludy? Obleśni brodacze. Hobbici? Konusy, odpadają. Elfy? Pedały jedne. Boromir... Właśnie! Jak on wygląda, kiedy tak stoi...". Rozmarzyła się, patrząc na kapitana Gondoru, który stał, utkwiwszy wzrok gdzieś w przestrzeni i przyciskając pięść do swej piersi. Gdy wsłuchała się w jego płomienną mowę, usłyszała słowa: „walka", „miecz", „krew". Uznała przeto Boromira za kolejnego nudnego bohatera jakiejś opowiastki.

Wtem, Frodo położył na stole Pierścień. Ärgerna, jak każda kobieta - łasa na błyskotki - szybko się ożywiła.

- Piękny! Co z nim zrobicie? - zapytała, obracając już Pierścień w palcach.

- Przecież rozprawiamy o tym od godziny! O czym ty myślisz? - krzyczał Gandalf, zezując w dekolt Ärgerny.

- No dobrze, dobrze. Ale czyj on jest?

- Mój! - zagrzmiał potężny głos, odbijając się po sali szerokim echem - A pragnę, byś i ty była moja.

Mówiąc to, krokiem, pod którym pękała posadzka, wszedł Sauron.

- M-mója podłoga... - wydusił z siebie piskliwym głosikiem Elrond.

- Ale mówisz poważnie? - odparła Ärgerna, ignorując elfa i patrząc z uwielbieniem na potężną postać ubraną w ciężką zbroję z minionej ery.

- Jak najbardziej! - odrzekł Czarny Pan, poczym wziął Pierścień z rąk Strażniczki i nałożył go na serdeczny palec jej lewej dłoni.

- Oto wracamy do Barad Dur! Tam pokażę ci moją wielką maczugę... Wiesz, tę, którą unicestwiłem Elendila, twojego przodka.

- Ruszajmy zatem! - przytaknęła ochoczo Ärgerna.    

Nie pożegnawszy się z nikim, wyszli.

To, co wydarzyło się potem, wiemy z dokładnych opisów mordorskich kronikarzy, których Ärgerna kazała swojemu Saurusiowi zatrudnić. Czarny Pan okazał się nie być wcale taki czarny, lub po prostu nie mógł tego okazać. Siedział bowiem pod pantoflem swojej wybranki, dzięki czemu zresztą Śródziemie było bezpieczne. Wszystkim było to na rękę, ponieważ mogli poddać się swym ulubionym zajęciom. Jedyną niepocieszoną osobą był Boromir, który, nie mając przeciw komu walczyć, wyruszył na safari do Dalekiego Haradu, by upolować parę mumaków. Oczywiście, w towarzystwie Legolasa. W ten sposób kończy się Trzecia Era, która przyniosła nieoczekiwane rozstrzygnięcia ludom Śródziemia, Sauronowi zaś liczne potomstwo.